School…

Ik was het eigenlijk niet van plan, maar toch ga ik er ‘n blog over schrijven: School!

Ik ben ooit begonnen, zoals iedereen, in de brugklas. Niveau HAVO/VWO, niets aan dus. Na dit jaar ben ik over gegaan naar 2HAVO. In dit jaar zijn diverse problemen geweest en ontstaan, daardoor waren mijn resultaten niet naar wens en moest ik het nog eens overdoen. Na dit 2e jaar HAVO ben ik overgegaan naar 3HAVO en je raadt het al: nog meer problemen en depressiviteit. Onder andere door de scheiding en alle problemen (met mijn vader) heb ik dit jaar wederom niet gehaald. Onderzoeken wezen uit dat ik het niveau makkelijk aankon, dus daar lag het zeker niet aan. Ik had  de keuze om 3HAVO opnieuw te doen, naar 3VMBO-T te gaan of naar ‘t MBO niveau 2… Aangezien ik veel heb meegemaakt in dat jaar op mijn oude school, St. Ursula Horn, heb ik besloten een switch te maken van school en niveau; Gilde Opleidingen Roermond, opleiding Administratie MBO niveau 2.

Na enkele weken had ik het wel gezien bij deze opleiding, er was zo’n gigantisch verschil tussen mijn denkniveau en dat van klasgenoten, en ben ik gaan skippen. Gewoon, omdat ik er niks aan vond, het was veel te makkelijk voor mijn doen. Door dit spijbelgedrag ben ik terecht gekomen bij de leerplichtambtenaar. Hoe kan ik haar het beste omschrijven… Het was gewoon een ijskoude bitch met rare make-up. Niet dat dat er toe doet, maar het doet me altijd aan ‘n kat denken, echt héél eng en raar. Tussen mijn leerplichtambtenaar en mij boterde het niet zo goed, netjes uitgedrukt. Ik had mijn keuze al gemaakt, en als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, gaat dat er niet zo makkelijk uit. Aangezien ik niet meer naar school wilde is justitie erbij komen kijken. Allereerst werd er in november/december 2008 een rapport opgemaakt door de raad voor de kinderbescherming. Sommige dingen heeft deze helemaal verkeerd opgevat en van deze ‘beschuldigingen’ heb ik bijna één jaar na dato nog steeds last van. Ze gingen overal iets achter zoeken! Kort samengevat ben ik in 5 maanden tijd zo’n 5 keer voor de rechtbank verschenen, vaste klant dus. Het had niet veel gescheeld of we kregen een privé parkeerplek. Ik weet niet of je er trots op moet zijn om zovaak te moeten terug komen, maar ik heb mij er altijd zelf uit kunnen lullen. Een advocaat had ik niet, die was men vergeten aan te wijzen, en ik wist er niks van. In die periode ging het niet erg goed met mij: depressiviteit, verkeerd dag en nachtritme, geen tijdverdrijf en ga zo maar door. Ik zag het even niet meer zitten, zoals je waarschijnlijk wel begrijpt. Niks ging goed, alleen maar slechte en negatieve dingen die gebeurden. Ik heb diverse mensen aangewezen gekregen die mij moesten helpen, onder andere een MST-therapeut en een of andere jeugdzorg hulpverlener, weet niet meer precies hoe ‘t heet. Ik heb diverse psychologen, psychiaters en andere hulpverleners gezien om rapporten op te maken en onderzoeken uit te voeren. Uiteindelijke uitspraak van de rechter was ‘n taakstraf van 40 uur, voorwaardelijk.

Maar daar bleef het niet bij, in maart 2009 ging ‘t nog steeds slecht en kreeg ik ‘n voogdes aangewezen. Het hele gezin ging akkoord hiermee mits ik niet uit huis werd geplaatst, maar volgens de raad voor de kinderbescherming was daar geen sprake van, absoluut niet. In april kwam deze voogdes op bezoek, samen met mijn ‘jeugdzorg hulpverlener’, voor een intakegesprek. Toen we buiten aan de thee zaten vertelde ze tussen neus en lippen door dat ze ‘n bevel tot uithuisplaatsing ging indienen bij de rechtbank. Daar schrokken we wel van, met name omdat het toen beter ging dan enkele maanden geleden. We waren net verhuisd en het verliep allemaal positief. Omdat de voogdes tijdens het eerste gesprek al met deze mededeling kwam was het natuurlijk oorlog tussen haar en mij. Dit keer kregen we wel een advocaat aangewezen en met deze advocaat hebben we ons er goed uit weten te lullen. De enige personen die mij uit huis wilden hebben waren mijn voogdes en mijn vader. Mijn vader hoef ik niet eens te kennen en heeft geen enkele aandacht voor mij. Je hoort helemaal niks van hem, maar op een rechtzaak heeft hij wel opeens ‘n mening en verschijnt hij wel. Maar goed, afgezien van deze lul en mijn voogdes was er niemand die mij uit huis wilde hebben. Samen met mijn advocaat had ik ‘n sterke verdediging en heeft de rechter beslist dat ik niet voor 3 maanden naar Zetten moest.

De maanden na deze uitspraak had ik nog diverse gesprekken met de MST-therapeut en mijn voogdes. In die periode is het steeds beter gegaan en heb ik eigenhandig een opleiding gevonden en die begint alweer op maandag 7 september. Ik ga beginnen aan de VAVO, 3 en 4VMBO in één jaar, een hele uitdaging dus, vooral omdat ik ruim 10 maanden uit de running ben geweest. Roel moet weer gaan werken aan zijn ritme en zich weer inzetten op school…

Bovenstaande verhaal is lang niet compleet, maar ik ga je niet lastig vallen met nog meer details. Eerlijk gezegd weet ik zelf niet eens meer alles, komt misschien omdat er zoveel gebeurd is in zo weinig tijd en omdat ik tamelijk vergeetachtig ben!

Be Sociable, Share!

•