Google PlusFacebookTwitter

Trein vertraging? Nee joh!

By on 24 november 2012 in Algemeen | 1 comment

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Daar zit ik dan om half twee ‘s nachts aan een Venti-Starbucks. Ik heb dankzij een rood sein-storing mijn laatste bus richting Zeist gemist. Ik zag het in de trein al even aankomen, maar ik hoopte dat het zou meevallen. Niet dus. 

Ik had in Eindhoven een filmpje gepakt met een vriendinnetje en was ruim op tijd voor de trein. Hij was zelfs binnengereden zonder vertraging; een wonder tegenwoordig.

Maar na een paar minuten begon de horror; we zaten achter een vertraagde stoptrein en moesten dus geduld hebben. In ‘s-Hertogenbosch kwamen iets later dan gepland aan. Toen we doorreden richting Utrecht Centraal, mijn eindpunt, kregen we iets voor Utrecht Centraal een rood sein. Een sein- en wisselstoring, niemand meer onbekend. Na vijftien minuten reden we nog niet en was het al één uur geweest.

De bus, die iets over één zou vertrekken redde ik uiteraard niet. Boos ben ik naar de ‘NS-servicebalie’ getogen om opheldering te vragen hoe ik toch thuis kwam nu ik mijn bus had gemist. ‘Ik heb de bus speciaal voor jou tegengehouden, hij staat op jaarbeursplein,’ zei de blonde vrouw achter de balie. Jaarbeursplein, een locatie waar mijn bus niet eens langskomt. Vol naïviteit vertrok ik richting de bussen. Geen bus natuurlijk. Heel pissig ging ik terug. ‘De bus naar Zeist? We hebben bussen ingezet die wachten op mensen met vertraging’, zei ze verdedigend. ‘Maar het is een Connexxion-buslijn,’ probeerde ik haar uit te leggen maar na drie keer snapte ze het pas. ‘Oh, wij gaan niet over aansluitingen missen.’ ‘Niet? Dus ik heb maar pech? Ik moet maar op het station blijven vannacht? Vind je dat normaal als ik door een vertraging van de NS mijn bus mis?’ Ze bleef onvriendelijk en het was mijn eigen schuld, al ‘had zij dat nooit met die woorden gezegd.’

Geirriteerd en boos liep ik weg. ‘Kutwijf’, zei ik tegen een vriendinnetje die aan de telefoon hing. Gelijk begon ze te roepen vanachter haar veilige balie: ‘Wat zeg je tegen mij?’ ‘Ik zei kutwijf tegen je, dat heb je goed gehoord. Kutwijf.’ Toen werd ze nog bozer en had ik volgens haar niet het recht om haar kutwijf te noemen. ‘Je hoeft me geen kutwijf te noemen, de NS gaat niet over verbindingen missen.’ ‘Dus ik moet de hele nacht op Utrecht Centraal blijven? Seriously? Wat een bedrijf zijn jullie, pff. Overigens bepaal ik zelf wel of ik je een kutwijf noem of niet.’ ‘En nu mag je weggaan, ga hier weg en anders laat ik je verwijderen van het station.’ Ik lachte om haar en liep weg. ‘Laat me maar verwijderen hoor, kutwijf.’ Verbijsterd liet ik haar achter, lopend naar de Starbucks waar ik nu gezellig met mijn koffie zit te wachten op een aansluiting naar huis. Wat ben ik blij met jullie klantgerichtheid NS.

En ja, ik had haar misschien niet moeten uitschelden, maar als je klanten zo behandelt dan vraag je er wel een beetje om wat mij betreft. Kutwijf.

1 Comment

  1. Mike F.

    24/11/2012

    True!

    Ik had precies hetzelfde gedaan! Waarschijnlijk kreeg ze een tsunami waarheid over haar heen.

    Al met al, een blog mer herkenbare punten voor velen. Erg mooi, Roel!

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *