Google PlusFacebookTwitter

Stressvolle dagen

By on 2 februari 2013 in Algemeen | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Ik ben moe. Heel erg moe. Het voelt alsof ik meer dan 40 uur aan een stuk wakker ben en doorga. Maar helaas ben ik pas zestien uur wakker. Zestien lange en stressvolle uren.

OMG!

Vandaag verhuis ik naar Amsterdam, samen met vriendjelief. Of nou ja vandaag verhuizen we? We zouden vandaag verhuizen. Ons huurcontract ging 1 februari in, maar het is onbewoonbaar, in tegenstelling tot de makelaar beweerde. Twee weken waren we non-stop bezig met ons appartement. Het in te richten, meubels kopen, contracten tekenen en dat soort onzin. Maar toen we het huis woensdagmiddag inspecteerden kwamen we tot de conclusie dat de beloofde gloednieuwe keuken tweedehands was, niet goed in elkaar gezet, de oven miste en dat er door het hele huis schoonheidsdingetjes niet klopten. Van scheurend behang tot lelijke plinten, tot gaten in de muur en ga zo maar door. Het was absurd, dus hebben we een lange lijst gemaakt en die gemaild. De makelaar kwam diezelfde middag kijken en is ermee aan de slag gegaan. Op donderdag zouden ze het gaan herstellen en op vrijdag, gisteren dus, zou het worden opgeleverd. Dan konden wij ons laminaat laten leggen, maar niets was minder waar.

Toen ik gisteravond met een vriend ging kijken zag het er net zo troosteloos uit als de dag ervoor, alleen was alle troep nu verwijderd. Toen we vanochtend richting het huis reden kregen we van de makelaar te horen dat het hele huis gestukadoord moest worden en of we ‘de man van het laminaat’ niet konden postponen naar maandag. ‘Nee’, was ons antwoord, ‘ wij verhuizen a.s. zaterdag dus dat gaat echt niet.’ En dat klopte. Mijn kamer was opgezegd, we zouden er 1 februari kunnen wonen en zouden op 2 februari alles verhuizen aangezien later absoluut geen optie was. Een verhuisbus was reeds gehuurd, een verhuislift gereserveerd, maar nu geen plek om alles neer te zetten.

Toen we vanmiddag gingen kijken lag er overal troep in het huis; overal waar je keek lag er behang, water en het was enorm vochtig. Quel horreur, teleurstelling alom. Het laminaat kon niet gelegd worden en moest wachten en ik had dus een probleem met mijn spullen verhuizen. De makelaar maakte van hun probleem, ons probleem. De hele dag bellen, bellen, bellen, irriteren aan dingen en radeloos denken over oplossingen. Het enige moment rust was het bewandelen van de bewegwijzerde paden van de IKEA, ik heb het nog nooit zo fijn gevonden om door de IKEA te lopen. Toen we ’s middags terugreden kwamen de Oost-Europese werknemers net naar buiten en gingen al naar huis, het was potverdorie nog geen vier uur ’s middags. Ach, ze kwamen anders vast te laat voor hun vrimibo.

Terwijl ik dit schrijf ben ik op van de stress, helemaal gesloopt. We moeten perse onze spullen morgen verhuizen, we stellen de makelaar aansprakelijk als er iets stuk gaat, beschadigt, kwijt raakt of gejat wordt, we hebben geen andere keuze. Ook hebben we officieel de sleutel nog niet gekregen en missen we een halve week van onze eerste huurmaand, dus daar moeten we weer een procedure voor starten. Ook moeten we tijdelijk onderkomen vinden, dus dat wordt bij mijn ouders in het pittoreske Limburg. Meubels in elkaar zetten en gordijnen monteren etc. gebeurt twee weekenden later dus tot die tijd leven we maar uit dozen. Ik voel me nu al een zwerver met een luxe-probleem.

Samenwonen, we moeten er iets voor over hebben, maar hopelijk, over twee weken, kijken we erop terug en zijn we blij met ons appartement met uitzicht op de Amsterdam ArenA en een meertje met twee mooie zwanen. Man, man, man, wat heb ik er zin in! :)

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *