Google PlusFacebookTwitter

Tekort aan me-time

on 12 maart 2013 in Algemeen | 1 comment

Na anderhalve maand is ons appartement dan eindelijk af. Het is redelijk gestukadoord, alle muren zijn geverfd en de meubels staan/hangen en dozen zijn uitgepakt. Kozijnen en deuren worden nog geverfd en de keuken wordt nog afgemaakt, maar we kunnen eindelijk optimaal wonen. Dat mocht ook wel na 3 tot 4 weken in de troep te zitten.  Waar ik bang voor was is dat ik I. heel snel zat zou zijn. Als in: 24/7 op elkaars lip zitten. Maar gelukkig valt dat mee. Wat zeg ik? Het gaat top. Maar waar ik wel nog angstig voor ben: Ik kom niet toe aan me-time. En laat dat nou net iets zijn waar ik af en toe wel behoefte aan heb. Als ik een film of serie wil kijken met Iwan komt het er vaak niet van en krijg ik maar de helft mee. Sinds we verhuisd zijn wordt mijn serie-verslaving niet meer gevoed. De afleveringen stapelen zich op. Ook films zie ik een stuk minder ondanks onze nieuwe home cinema set. Ik kom erachter dat ik af en toe gewoon wat tijd voor mezelf nodig heb, ondanks dat ik het heel fijn vind om met I samen te zijn en dingen te ondernemen. Maar dingen voor mezelf: dat ik lekker alleen thuis ben voor de tv of gewoon andere dingen kan doen. Voor mijn part dat vriendjelief in de woonkamer zit en ik in de studeerkamer. Of dat hij een Pathéetje doet en een andere keer ik weer. Gelukkig zijn we twee weken geleden dan eindelijk aan Forbrydelsen begonnen, ook wel The Killing genoemd. Maar ik ben iedere avond na m’n werk of school zo moe dat ik niet eens meer een aflevering volhou, dus ook dat ligt na twee afleveringen al stop terwijl het nu al erg spannend is. Vriendjelief snapt me wel dat ik tijd voor mezelf nodig heb en geeft toe dat hij ook niet zonder kan. Het is eigenlijk net zoals naar bed gaan ’s avonds: Je hoeft toch ook niet persé samen naar bed te gaan, maar de een iets eerder dan de ander. Niets geks aan, maar daar hoor je koppels nou nooit over praten: Hoeveel tijd heb jij voor jezelf? Heb je het bespreekbaar gemaakt met je partner en wat vond hij/zij ervan? Delen:E-mailPrintTweetDelen op...

Horror verhuizing

on 9 februari 2013 in Algemeen | 0 comments

Verschrikkelijk. Die verhuizing is in één woord: verschrikkelijk! De makelaar heeft zijn dingen niet op orde, we leven sinds maandag in een gestukadoord appartement uit dozen en vandaag wordt het appartement geschilderd. Door Oost-Europeanen. Even vooropstellen: ik heb niets tegen Polen, absoluut niet. Maar wat kunnen ze moeilijk doen en een troep maken en slecht werk afleveren. Natuurlijk is het veel werk voor weinig geld, maar de kwaliteit die ze afleveren is niet echt om over naar huis te schrijven. Laat staan dat ze een woordje Nederlands spreken. Maar hé, wij huren ze ook niet in. Vandaag worden dus de plafonds gewit en ook de muren krijgen een witte kleur. De verwarmingsbuizen, die helemaal zijn afgebladderd, moeten wij zelf in orde brengen volgens de makelaar. Wat natuurlijk pure onzin is, zeker als ze nu toch bezig zijn. Vannacht hebben we al onze spullen in dozen van de studeerkamer en woonkamer naar de keuken moeten sjouwen. En het was niet de eerste keer dat we alles per ruimte moesten verzetten. Ook zijn er nog heel veel dingen die niet kloppen; een nieuwe keuken beloven, maar de oude gewoonweg vervangen door een tweedehands keuken bijvoorbeeld. Een afzuigkap die niet werkt, de afzuigkap en oven die niet eens zijn schoongemaakt en de koelkast die op standje 7 koelt alsof-ie op standje 1 staat. Ach, er is nog een hoop werk te verzetten, maar als het dan uiteindelijk af is ben ik wel blij. Zijn we blij, kan ik beter zeggen. Vandaag zou ook de wasmachine met de droger geleverd worden die door m’n mama en haar vriend zijn besteld. Zou geleverd worden, want ze hadden het verkeerd ingepland en stonden met hun wasmachine en droger op het factuuradres in Limburg. “Onze excuses, dan wordt het dinsdag”, daar moet ik het mee doen van BCC. Een klaagblog dit keer, maar als die hele volksverhuizing over is, dan zal ik heus wel wat positiever denken en zijn. En één ding is zeker: Hier is het laatste woord nog niet over gevallen, Linger en BCC. Delen:E-mailPrintTweetDelen op...

Stressvolle dagen

on 2 februari 2013 in Algemeen | 0 comments

Ik ben moe. Heel erg moe. Het voelt alsof ik meer dan 40 uur aan een stuk wakker ben en doorga. Maar helaas ben ik pas zestien uur wakker. Zestien lange en stressvolle uren. Vandaag verhuis ik naar Amsterdam, samen met vriendjelief. Of nou ja vandaag verhuizen we? We zouden vandaag verhuizen. Ons huurcontract ging 1 februari in, maar het is onbewoonbaar, in tegenstelling tot de makelaar beweerde. Twee weken waren we non-stop bezig met ons appartement. Het in te richten, meubels kopen, contracten tekenen en dat soort onzin. Maar toen we het huis woensdagmiddag inspecteerden kwamen we tot de conclusie dat de beloofde gloednieuwe keuken tweedehands was, niet goed in elkaar gezet, de oven miste en dat er door het hele huis schoonheidsdingetjes niet klopten. Van scheurend behang tot lelijke plinten, tot gaten in de muur en ga zo maar door. Het was absurd, dus hebben we een lange lijst gemaakt en die gemaild. De makelaar kwam diezelfde middag kijken en is ermee aan de slag gegaan. Op donderdag zouden ze het gaan herstellen en op vrijdag, gisteren dus, zou het worden opgeleverd. Dan konden wij ons laminaat laten leggen, maar niets was minder waar. Toen ik gisteravond met een vriend ging kijken zag het er net zo troosteloos uit als de dag ervoor, alleen was alle troep nu verwijderd. Toen we vanochtend richting het huis reden kregen we van de makelaar te horen dat het hele huis gestukadoord moest worden en of we ‘de man van het laminaat’ niet konden postponen naar maandag. ‘Nee’, was ons antwoord, ‘ wij verhuizen a.s. zaterdag dus dat gaat echt niet.’ En dat klopte. Mijn kamer was opgezegd, we zouden er 1 februari kunnen wonen en zouden op 2 februari alles verhuizen aangezien later absoluut geen optie was. Een verhuisbus was reeds gehuurd, een verhuislift gereserveerd, maar nu geen plek om alles neer te zetten. Toen we vanmiddag gingen kijken lag er overal troep in het huis; overal waar je keek lag er behang, water en het was enorm vochtig. Quel horreur, teleurstelling alom. Het laminaat kon niet gelegd worden en moest wachten en ik had dus een probleem met mijn spullen verhuizen. De makelaar maakte van hun probleem, ons probleem. De hele dag bellen, bellen, bellen, irriteren aan dingen en radeloos denken over oplossingen. Het enige moment rust was het bewandelen van de bewegwijzerde paden van de IKEA, ik heb het nog nooit zo fijn gevonden om door de IKEA te lopen. Toen we ’s middags terugreden kwamen de Oost-Europese werknemers net naar buiten en gingen al naar huis, het was potverdorie nog geen vier uur ’s middags. Ach, ze kwamen anders vast te laat voor hun vrimibo. Terwijl ik dit schrijf ben ik op van de stress, helemaal gesloopt. We moeten perse onze spullen morgen verhuizen, we stellen de makelaar aansprakelijk als er iets stuk gaat, beschadigt, kwijt raakt of gejat wordt, we hebben geen andere keuze. Ook hebben we officieel de sleutel nog niet gekregen en missen we een halve week van onze eerste huurmaand, dus daar moeten we weer een procedure voor starten. Ook moeten we tijdelijk onderkomen vinden, dus dat wordt bij mijn ouders in het pittoreske Limburg. Meubels in elkaar zetten en gordijnen monteren etc. gebeurt twee weekenden later dus tot die tijd leven we maar uit dozen. Ik voel me nu al een zwerver met een luxe-probleem. Samenwonen, we moeten er iets voor over hebben, maar hopelijk, over twee weken, kijken we erop terug en zijn we blij met ons appartement met uitzicht op de Amsterdam ArenA en een meertje met twee mooie zwanen. Man, man, man, wat heb ik er zin in! Delen:E-mailPrintTweetDelen op...

2012: The movies

on 13 januari 2013 in Algemeen | 3 comments

Eindelijk verhuisde ik voor mijn studie richting randstad. Na veel bioscoopbezoekjes aan de plaatselijke bioscoop in Limburg kon ik eindelijk een abonnement op Pathe Unlimited Gold (PUC) nemen! Voor 26 euro per maand onbeperkt naar de film inclusief 3D en IMAX-films; prima deal! Er is in 2012 veel uitgebracht in Nederland en ik ben vanaf augustus bijna letterlijk naar iedere film geweest. Er waren veel toffe films en ik kon niet bijna niet kiezen, dus dan maar twee lijstje; mijn favoriete publieksfilms en de kleine pareltjes op het gebied van PAC-films. Blockbusters:  1. The Dark Knight Rises 2. Skyfall 3. Life of Pi 4. Cloud Atlas 5. De Marathon     PAC: 1. Detachment 2. Jagten 3. Lawless 4. Amour 5. De Rouille et D’os   Voor samenvattingen en trailers kun je gewoon de link volgen naar IMDb. Ach, met dat PUC-abo ga ik naar films die ik anders zou downloaden of zou vergeten te kijken. Nu kijk ik bijna iedere film en vind het heerlijk om mijn hoofd leeg te maken na school met een filmpje. Ik zie heel veel films met m’n vriendje en/of m’n beste vriendinnetje, maar kan er ook enorm van genieten om in m’n uppie naar de bioscoop te gaan, geen enkel probleem. En vaak ga ik op zo’n gekke tijden naar de bioscoop dat ik af en toe de enige ben in de zaal. Eén ding moet ik nog kwijt; Ik zag in de bioscoop een trailer van De Marathon, een ‘slechte en goedkoop uitziende’ Nederlandse film die ik absoluut niet hoefde te zien. Vriendjelief had het erover dat hij goed moest zijn en door mond-tot-mondreclame ben ik toch gegaan en wát een goede Nederlandse film. Ik zag hem bij Pathé Amersfoort en was in m’n eentje en had spijt dat ik geen zakdoek bij me had, ik hield het amper droog. Ik hou helemaal niet (meer) van Nederlandse films, maar deze film vond ik echt prachtig! Delen:E-mailPrintTweetDelen op...

2012: Een goed jaar

on 1 januari 2013 in Algemeen | 1 comment

Het was een bewogen jaar, dat 2012. Letterlijk en figuurlijk. Veel werken, een lang geplande vakantie tussendoor en weer verder werken. 2012 had veel hoogtepunten maar ook een dieptepunt met het verlies van vriend Rik. Mijn havo-diploma behaald en door naar de School voor Journalistiek. Maar er was nog meer. Januari In het begin van januari moest ik een visum regelen en een paspoort aanvragen voor m’n trip naar New York in februari. Natuurlijk was ik mijn pasfoto’s kwijt, dus moest ik alweer nieuwe foto’s laten maken. Via Rabobank kreeg ik m’n creditcard en ook m’n zorgverzekering schonk me een gratis visacard. Tussendoor maakte ik veel uren op werk en pakte af en toe een filmpje met o.a. vriend en collega Roel. Februari  De eerste twee weken van februari verliepen rustig, maar het duurde lang tot het dan eindelijk 17 februari was. ‘s Ochtends vloog ik voor tien dagen naar New York. De eerste keer in New York met vriend Bram. Van Central Park tot 5th avenue tot het Guggenheim en het Empire; alle toeristische attracties hebben we bezocht. Ik heb zelfs door New York gefietst, heerlijk! Toen ik alleen op pad ging zonder subway-map verdwaalde ik in de ondergrondse gangen en heb na anderhalf uur reizen uit frustratie maar een taxi naar het hotel genomen. Van een jetlag heb ik gelukkig niet veel last van gehad. Maart Een dure maand achter de rug dus wederom veel werken en af en toe een bioscoopje of drankje doen met bijvoorbeeld vriendinnetje Rinske of chillings met Stephan. Maart was ook de maand waarin ik mijn huidige vriendje beter leerde kennen. Ik kende Iwan al geruim twee jaar via Twitter en sprak hem iedere dag op Whatsapp en ging samen met hem bij Verkoch lunchen in Roermond. Steeds vaker ging ik hem zien en leerde ik hem beter kennen als goede vriend. April Voor de tweede keer deed ik mee aan de selectietoets voor de School voor Journalistiek en kreeg enkele weken later te horen dat ik was aangenomen. Ik was heel erg blij, aangezien ik dit jaar wel moest slagen. Ook had ik van de ene op de andere dag enorm veel last van mijn voeten en kon ik enkele dagen niets anders dan in bed liggen, vreselijk. Met veel pijn en moeite heb ik mezelf uit bed gesleept om met beste vriendinnetje Lise voor het eerst Titanic te zien in 3D. Door de pijn aan mijn voeten moest ik mijn herkansing missen, maar kon wel tickets kopen voor Lady Gaga. Gelukkig kon ik die herkansing een dag later inhalen op school en was het ook nog een oud-examen waarvan ik de antwoorden op internet kon opzoeken! Eind april had ik een relaxte avond met Iwan en vrienden die anders afliep dan verwacht; Iwan bleek homo en verliefd op mij. M’n hele wereld stond even op z’n kop. Mei Werken en leren, dat waren de voornaamste bezigheden in mei. Eind mei moest ik er dan toch aan geloven; mijn havo-eindexamens. Geschiedenis, tekenen, maatschappij wetenschappen en aardrijkskunde, ik moest ze allemaal positief afronden. Omdat ik het jaar doubleerde had ik allerlei nieuwe klasgenoten en die waren een stuk minder leuk dan de klas van het jaar daarvoor. Ik was gelukkig niet de enige die er zo over dacht en daarom werd er ook een kleine reünie georganiseerd met een hapje en een drankje. Juni Een van de drukste maanden van het jaar als ik terugkijk, maar wel met heel veel leuke dingen. Het begon goed: Ik had een interview met popzanger Sam Sparro voor 7days en Expreszo. Ik was vaker bezig met interviews en artikelen schrijven, maar altijd op vrijwillige basis voor m’n CV en om ervaring op te doen. Door 7days kwam daar verandering in en kreeg ik betaald voor m’n interview. ‘s Avonds stond ik op de gastenlijst voor Sam Sparro’s optreden in People’s Place en de dag erna moest ik vanuit Amsterdam gelijk door naar de Efteling voor een uitje van school. Ook kreeg ik eindelijk te horen dat ik geslaagd was: Ik kon het niet geloven en dacht dat m’n lerares een grapje maakte. Om het te vieren ging ik een paar dagen later naar Nicki Minaj in de HMH met Stephan B. Ook zag ik ex-collega Therese weer na een lange tijd en hebben we elkaar weer enorm bijgepraat. Na een lange weg qua onderwijs kreeg ik eind juni dan eindelijk mijn diploma uitgereikt en werd ik overspoeld met shotjes Sambuca, what a night. Juli Ik begon bij de ANWB met rijlessen en ging eindelijk een hapje eten met Victoria. Een paar dagen later kon ik naar mijn kamer in Zeist gaan kijken bij Kim en kwam het langverwachte derde deel van ‘The Dark Knight’ uit in de bioscoop. En naast het werken ging ik af en toe een uurtje eerder naar huis zodat ik lekker een arthouse filmpje kon pakken op dinsdagavond. Augustus  De maand begon goed met een ontbijt met m’n oud-Nederlands lerares Scarlet op een terrasje in Roermond. Om twaalf uur dronken we onze eerste baco en daarna moest ik weer door naar m’n werk. ‘s Avonds pakte ik een filmpje met Rinske en Barbz en een paar dagen later kreeg ik dan eindelijk mijn nieuwe tv van Philips. Augustus staat ook in het teken van verhuizen naar Zeist. In twee dagen verhuisde ik al mijn spullen samen met m’n moeder en Syb. Ook schafte ik dan...

Trein vertraging? Nee joh!

on 24 november 2012 in Algemeen | 1 comment

Daar zit ik dan om half twee ‘s nachts aan een Venti-Starbucks. Ik heb dankzij een rood sein-storing mijn laatste bus richting Zeist gemist. Ik zag het in de trein al even aankomen, maar ik hoopte dat het zou meevallen. Niet dus.  Ik had in Eindhoven een filmpje gepakt met een vriendinnetje en was ruim op tijd voor de trein. Hij was zelfs binnengereden zonder vertraging; een wonder tegenwoordig. Maar na een paar minuten begon de horror; we zaten achter een vertraagde stoptrein en moesten dus geduld hebben. In ‘s-Hertogenbosch kwamen iets later dan gepland aan. Toen we doorreden richting Utrecht Centraal, mijn eindpunt, kregen we iets voor Utrecht Centraal een rood sein. Een sein- en wisselstoring, niemand meer onbekend. Na vijftien minuten reden we nog niet en was het al één uur geweest. De bus, die iets over één zou vertrekken redde ik uiteraard niet. Boos ben ik naar de ‘NS-servicebalie’ getogen om opheldering te vragen hoe ik toch thuis kwam nu ik mijn bus had gemist. ‘Ik heb de bus speciaal voor jou tegengehouden, hij staat op jaarbeursplein,’ zei de blonde vrouw achter de balie. Jaarbeursplein, een locatie waar mijn bus niet eens langskomt. Vol naïviteit vertrok ik richting de bussen. Geen bus natuurlijk. Heel pissig ging ik terug. ‘De bus naar Zeist? We hebben bussen ingezet die wachten op mensen met vertraging’, zei ze verdedigend. ‘Maar het is een Connexxion-buslijn,’ probeerde ik haar uit te leggen maar na drie keer snapte ze het pas. ‘Oh, wij gaan niet over aansluitingen missen.’ ‘Niet? Dus ik heb maar pech? Ik moet maar op het station blijven vannacht? Vind je dat normaal als ik door een vertraging van de NS mijn bus mis?’ Ze bleef onvriendelijk en het was mijn eigen schuld, al ‘had zij dat nooit met die woorden gezegd.’ Geirriteerd en boos liep ik weg. ‘Kutwijf’, zei ik tegen een vriendinnetje die aan de telefoon hing. Gelijk begon ze te roepen vanachter haar veilige balie: ‘Wat zeg je tegen mij?’ ‘Ik zei kutwijf tegen je, dat heb je goed gehoord. Kutwijf.’ Toen werd ze nog bozer en had ik volgens haar niet het recht om haar kutwijf te noemen. ‘Je hoeft me geen kutwijf te noemen, de NS gaat niet over verbindingen missen.’ ‘Dus ik moet de hele nacht op Utrecht Centraal blijven? Seriously? Wat een bedrijf zijn jullie, pff. Overigens bepaal ik zelf wel of ik je een kutwijf noem of niet.’ ‘En nu mag je weggaan, ga hier weg en anders laat ik je verwijderen van het station.’ Ik lachte om haar en liep weg. ‘Laat me maar verwijderen hoor, kutwijf.’ Verbijsterd liet ik haar achter, lopend naar de Starbucks waar ik nu gezellig met mijn koffie zit te wachten op een aansluiting naar huis. Wat ben ik blij met jullie klantgerichtheid NS. En ja, ik had haar misschien niet moeten uitschelden, maar als je klanten zo behandelt dan vraag je er wel een beetje om wat mij betreft. Kutwijf. Delen:E-mailPrintTweetDelen op...