Archives for "Roel’s leven"

Dolblij, dat was ik toen het dinsdag was en ik wist dat m’n iPhone 4S die dag werd bezorgd. Een week eerder had ik hem gekocht via eBay bij een Duitse verkoper voor 20E boven de winkelprijs. En dat inclusief verzendkosten. Prima toch? Had ik hem ook nog eerder dan de Nederlandse releasedatum in huis. Ik kon niet meer wachten en had nog het mobiele telefoonnummer van de pakketjes bezorger. “Bel over twee uur terug, dan weet ik meer en heb ik de pakketjes”. Twee uur later terug gebeld en een plek afgesproken waar ik het vijf minuten later kon ophalen. Regen, regen, regen, maar ik had het er allemaal voor over. Vijftien minuten later was ik weer thuis en kon ik m’n pakketjes openscheuren.

Eerste minpunt; ik had nog geen microsim. Ik kon er gratis een laten activeren bij Vodafone dus voor ik m’n iPhone kon installeren moest ik door naar Roermond. Microsim laten maken, abonnement moeten aanpassen – wat overigens niet helemaal goed ging – en daarna voor een patatzaak moeten staan voor het gratis WiFi om het apparaat te installeren. In plaats van de hele verdere middag met m’n nieuwe smartphone te spelen moest ik toch weer hard werken tot tien uur ‘s avonds.

Vanaf het moment dat m’n iPhone geïnstalleerd was ben ik verslaafd geworden aan het ding. Ik kan niet meer zonder iPhone van Roel, het is nog niet zo erg dat ik hem een eigen naam geef, hoe gek het ook klinkt. Wat een verbetering na die blackberry. To be honest; Het is een leuk toestel, die Blackberry, maar je kon er helemaal niets mee. Applicaties werken amper, het ding is zo traag als een Nokia uit het jaar 1998 en noem maar op. Zeker met die storingen aan het Blackberry netwerk laatste tijd is het huilie huilie. Gelukkig zijn er nog BB-sletjes die alles doen voor een Blackberry, dus ik heb ‘m voor keiharde euro’s kunnen verkopen, en dat had ik helemaal niet verwacht. Dat mensen er überhaupt nog geld voor geven.

Ik had sinds een paar weken een Dr. Dre Beats headphone en ook met m’n iPhone ging het perfect, al viel af en toe de muziek weg en ook kraakte sommige nummers. Toch wel balen natuurlijk. Aangezien ik er niet zo van hou om te bellen naar een klantenservice zonder zelf de nodige dingen te hebben ondernomen ben ik dingen gaan uittesten. Een ander kabeltje, de Dr. Dre’s van een vriend uitproberen met die songs en het probleem bleef aanhouden. Omdat ik niet onnodig wilde klagen heb ik het nog even afgewacht, maar aangezien ik genoeg geld voor een iPhone heb neergeteld wil ik wel een product dat naar behoren werkt. Na bellen met de Apple service lijn kreeg ik te horen dat ik net buiten de 14 dagen zat en ik werd weer doorverbonden naar een andere afdeling die mij weer doorverbonden naar een achterliggende Aftersales afdeling. Ik sprak met een hele toffe man die in Berlijn zat en hij stelde voor om een nieuwe op te sturen en dat we dat gingen doen binnen de 14 dagen verzakingsrecht. Als ik had geweten van die 14 dagen had ik natuurlijk voor het weekend gebeld, maar goed. Alle gegevens genoteerd en het moest goed komen. TNT ging me contacteren om m’n iPhone op te halen en om m’n nieuwe iPhone te bezorgen.

Na twee dagen nog niets gehoord en ik had al een gek vermoeden dat het iets te makkelijk ging. Gelukkig had ik het adres van de persoon waarmee ik gesproken had en heb deze even gemaild. Na een week nog geen antwoord en met Apple zelf kwam ik er helemaal niet uit. Nickey zou het wel even uitzoeken, zo vertelde ze aan de telefoon. “Ik heb heel hard me best voor u gedaan hoor, maar u moet ‘m echt terugsturen naar Duitsland waar ‘ie vandaag komt. Ik heb echt heel hard me best gedaan.” Zo mailde ze later naar me. Daar was ik natuurlijk niet tevreden mee. Op weg naar Rotterdam om een weekendje met ‘n vriend door te brengen kreeg ik mail van m’n Apple contactpersoon en daarna is alles in gang gebracht. Op maandag werd ik gebeld en drie kwartier later hingen we op met het besluit dat we een nieuwe iPhone bestellen en we het helemaal in orde gaan maken. Het ging niet helemaal naar wens verder, maar anderhalve maand later is m’n iPhone afgelopen maandag opgehaald door TNT. Ja, het had eerder gekund, maar ik had een vervang iPhone nodig en ook een simadapter voor m’n microsim. Thanks to Twitter had ik twee dagen later een gratis simcase in huis. Veel dank dus aan Stijn.

Afgelopen zondagavond alles moeten overzetten op m’n Macbook en de 3GS in dienst genomen. Wat een stap terug in de tijd qua technologie. Maar hij deed het en voor een week (of twee) was het voldoende. iPhone netjes opgehaald en ‘n dag later was ‘ie op de bestemming. Eventjes gemaild met de Apple persoon die het allemaal opvolgde en die kon mij vertellen dat ze ermee bezig waren. Ik zou Roel niet zijn als ik zou terugmailen of het zo snel mogelijk kon zijn. Het was al moeilijk om m’n iPhone op te sturen en wilde dus ook niet lang zonder zitten. Nu had ik dus wel die 3GS, maar tijdens werk kreeg ik opeens een melding dinsdagavond dat ik het apparaat aan iTunes moest hangen. Prima, maar dat ging niet op dat moment. Ach, paar uurtjes zonder kan ook wel, right. Komt nog bij dat ik toch aan het werk was en met een andere telefoon kon bellen – al had ik geen keuze met wie ik kon bellen.

Natuurlijk krijg ik één minuut voor sluitingstijd een telefoontje dus die bus zou ik ook missen. Great, zeker zonder muziek. Thanks to collega Rinske was ik alsnog om 22.30u thuis en gelijk m’n telefoon aan de iTunes gehangen. “iPhone moet hersteld worden”, great! Alle foto’s die gemaakt zijn kwijt. Erg jammer, maar helaas. Om een lang verhaal kort te maken; 4 uur later had ik nog geen werkende iPhone. Van 23 tot 3uur heb ik aangekloot met die iPhone zonder resultaat. Tot het bijna half 4 was. Ik had weer beeld, maar weer geen service. Jammer dan, maar wel WiFi. Kon ik toch met een gerust hard naar bed.

Als wekker kon ik hem niet gebruiken, dus het was op goed geluk wakker worden. Niet dus, ik heb me gewoon verslapen. En later weer m’n bus gemist natuurlijk. Voelt wel apart, zonder service een iPhone bij hebben. Ik kon niets, alleen wat spelletjes spelen of muziek luisteren. Toen ik thuiskwam en verder ging met het installeren van m’n geluidsinstallatie kreeg ik weer die melding dat ik niet kon bellen of gebeld worden. Goh, lekkere analyse van dat ding. Herstellen ging niet en vanaf toen had ik helemaal geen telefoon meer.

Nu leef ik dus eigenlijk vanaf dinsdagavond zonder iPhone. En het valt tegen hoor. “Wat voor kabel? Oh, ik google het wel even”, gaat helaas niet meer. Wat ik nog het meeste mis is het Whatsapp. Facebook gaat wel via m’n macbook, maar Whatsapp niet helaas. Het klinkt misschien kut, maar ja, ik ben echt verslaafd aan m’n telefoon en kan niet meer zonder. Ik ben afhankelijk van het apparaat. Hele simpele dingen gaan niet meer; agenda niet bij de hand, geen klok, wekker o.i.d..

Vandaag nogmaals gemaild met Apple en ze gaan alles versnellen en als het goed is heb ik vrijdag weer een gloednieuwe en werkende iPhone 4S.

Ik kan nu al niet wachten tot vrijdag. Of maandag, als ik pech heb. Later meer over m’n leven zonder mobiele hulpmiddelen. Voor nu nog even huilie huilie doen en zonder telefoon leven en old school praten met mensen face to face. En natuurlijk hopen dat ik ouderwets gewekt word ‘s ochtends door m’n moeder. Heerlijk.

Update: Het wordt geen maandag, maar eind volgende week. Heerlijk, twee weken zonder telefoon.

Enkele weken geleden werd ik door een freelance journalist benaderd naar aanleiding van mijn deelname aan Jong. Hij mailde mij met de vraag of ik een interviewtje met de NCRV-gids wilde doen, in het kader van ‘Hoe is het nu met…’. Prima, why not? Het uiteindelijke interview is nu paginagroot te bewonderen in de NCRV gids van 18 t/m 24 juni (editie 25), maar voor de cheapasses, en de mensen die hem nergens in de winkel vinden: Het is ook hierrrrr te bekijken op de site van de gids zelf.

Interview is wel tof, de enige grote afknapper is dat er dingen worden geschreven die ik helemaal niet gezegd heb. Goed staaltje communicatie van de EO communicatieafdeling en de desbetreffende sjoernalist. -1.

Het ging een aantal weken goed, dat frequent bloggen. Maar na een paar blogjes schiet het bloggen er weer bij in en verwijs ik je graag door naar mijn Twitter. Al update ik mijn Twitter weer veel te vaak, haha.

Over een aantal uren begin in met mijn eerste HAVO examen. Nederlands it is. Moet wel lukken denk ik. Daarna weer een dagje examenvrij en dus tijd om te leren voor andere dingen. Het eerste leervak is pas op vrijdag, maar dat is dan weer aardrijkskunde. Het vak dat ik het meest vrees. Maar goed, we zullen het zien. Ik stel het leren steeds maar uit, maar ik begin echt, echt, echt vandaag!

Vorige week was een toffe week. Naar school gaan als je zin hebt, op dinsdagmiddag had ik als een van de eerste wereldwijd de eer om voor het eerst in Nederland de nieuwe Pirates Of The Caribbean (On stranger tides) te zien. Anderhalve week voor de wereldwijde release en nog zonder ondertiteling. Heel tof. Embargo verklaring moeten tekenen dat ik niets over deze film zeg of publiceer tot maandag 16 mei, 09.01u. Nu mag het dus lekker. Vooraf kon je natuurlijk gratis frisdrank en popcorn krijgen, maar werd ook door beveiligingsmannetjes je tas gecontroleerd. Tijdens de film liepen ook steeds twee beveiligingsmensen door de zaal, best een strak plan. Helaas was het dus niet mogelijk de film op te nemen, maar dat was ik toch al niet van plan, dus je moet hem echt zelf gaan checken in de bioscoop.

Deel 4 is erg tof en kan als goede concurrent worden gezien van deel 1. Een paar puntjes van kritiek: Het 3D is ruk, maar dan ook echt ruk. Voegt totaal niets toe aan de film en er wordt één of twee keer echt gebruik van gemaakt. Beter kijk je hem dus in 2D. Ook is Jack Sparrow niet op zijn best in deel 4. Ja, hij is weliswaar beter dan in film 3, maar in vergelijking met de eerste film is-ie een stuk minder ‘Jack’. Het verhaal is ook niet heel sterk, maar wel vermakelijk voor een avondje bioscoop. Oh en heb je wat tijd over, blijf dan tijdens de aftiteling zitten want na de 10 minuten durende aftiteling komt nog een filmpje van minder dan een halve minuut. Dat weer ruimte maakt voor een vijfde deel. Als men geld kan maken en verdienen, dan grijpen de filmmaatschappijen die kans. Wat ik een erg toffe scéne vond is de ontsnapping uit het kasteel, direct aan het begin van de film.

To Journalistiek or not to journalistiek?
Verder kreeg ik afgelopen vrijdag dan eindelijk post van de Hogeschool Utrecht. Begin april deed ik mee aan de decentrale selectietoets voor de SvJ, de school voor journalistiek. De test ging mij redelijk af, het had beter gekund voor mijn gevoel, maar op dat moment niet. Hoe langer het duurde, hoe meer ik begon te twijfelen; was ik wel aangenomen of niet? Op vrijdag kreeg ik dus, één dag te laat tot grote schrik van alle kandidaten, de uitslag binnen.

Ik scan de brief: 75,25 punten. Van de hoeveel vraag ik me af. Snel lezen leert me dat er 120 punten te verdienen waren met alle vijf de onderdelen. Welke plaats ben ik geëindigd? Plaats 63. Van de 333 kandidaten die meededen aan de test. Er gaan 180 mensen door van deze kandidaten, al gaan daar nog de mensen vanaf die met gemiddeld een 8 slagen voor hun eindexamen. Maar hee, dat zullen er nooit meer dan 25 zijn. En dan nog, 115 mensen zullen echt geen 8 of hoger hebben als gemiddelde. Ik ben dus vrijwel zeker van een plaats op de SvJ, mits ik slaag natuurlijk. Utrecht, here I come.

Foursquare is al een tijdje bekend onder de fervente social media freaks. Tientallen Foursquare meldingen zie ik iedere dag voorbij komen in m’n Facebook newsfeed en mijn Twitter timeline. Hoe zou dit werken bij de intieme check-in’s?

Natuurlijk, ook ik gebruik Foursquare. Waarom? Ik heb geen flauw idee. Ik ben er een hele tijd geleden mee begonnen en het is gewoon leuk om bij te houden hoe vaak je op een locatie komt. Alhoewel, het is natuurlijk alleen handig als je íedere keer incheckt wanneer je op een locatie bent. Want, laten we eerlijk zijn, negen van de tien keer vergeet ik om in te checken bij ‘mijn’ bushalte. Gelukkig zijn er niet heel veel mensen in mijn omgeving die Foursquare gebruiken, dus ik ben nog steeds mayor of ‘bushalte Zadelmakerslaan’ in Heythuysen. Thank god!

Ik ben dus een af-en-toe inchecker bij de plaatsen waar ik regelmatig kom. Maar als ik op een nieuwe plek kom, kijk ik vaak wel even of er een mogelijkheid is tot inchecken. Wie weet win ik wel een Swarm-badge (met meer dan 50 mensen ingecheckt bij die plek) of krijg ik extra punten omdat het internationale weet-ik-veel dag is. Tegenwoordig wordt het inchecken voor je followers op Twitter ook leuker gemaakt doordat je een foto kunt posten van bijvoorbeeld je net gekochte Starbucks frappuccino of een nieuwe keten van de Primark. Want laten we eerlijk zijn, wat hebben we er aan als iemand tweet: “ geld pinnen. @ Rabobank ATM http://4sq.com/linknaarlocatie ”. Of niet? Nu zou een foto van de pincode goed van pas komen, maar dat durven ze dan weer niet.

“OK! We’ve got you @ Brent C.’s bed. You’ve been here 14 times. Maybe you wanna add a tip? You’re 12 days away of becoming mayor”

Natuurlijk wordt een dienst als Foursquare uitgemolken door andere mensen en ook belachelijk gemaakt. Er zijn natuurlijk mensen die voor ze nog maar een gesprek aangeknoopt hebben met hun date hun geliefde smartphone of tablet erbij nemen. Onder het mom van ‘even snel inchecken’ en dan hopen nieuwe badges te verdienen.

Hoe zou zo iets uitpakken als het om seks ging. Zouden deze mensen dan ook inchecken voor de badges of toch om iedereen te showen ‘dat jullie verder zijn gegaan dan second base’?

“Benno L. says: Since you’re at Brent C’s Dick, Here’s a tip: “Try to start soft and than add a lil’ bit more power and try to bite. He really digs it!”. 

Add this to your To Do List?
I’ve done this!”

Ik bedoel, kom op, het is leuk en aardig, dat Foursquare, maar we leven in een maatschappij dat dit soort gedrag over een aantal jaar gewoon accepteert! Op zo’n moment bedenk ik me dat het goed is dat er ook nog mensen zijn die het niet gebruiken. Want wat mis je eigenlijk als je niet weet waar je online vrienden uithangen? Helemaal niets, denk ik. Mocht je het echt willen weten, dan whatsapp je ze maar even of bel je ze old school op. Is KPN ook nog blij mee, dat telefoneren dan.

Genoeg over Fucksquare. Een paar maanden geleden werd er iets nieuws gelanceerd; Ijustmadelove.com. Wat heb ik gelachen om deze website. Ijustmadelove.com is een locatiedienst a la Google maps waarbij je een markering kunt plaatsen waar je seks had, hoe het was en wat er gebeurd is. In Nederland is het nog niet heel erg bekend, maar wordt het toch steeds meer gebruikt. Wat het toevoegt? Helemaal niets, maar ach, het is toch leuk om eens een keer in je buurt te zoeken wat je er allemaal tegenkomt? Niet alles hoeft nut te hebben in het dagelijks leven, wel dan?

Kwart voor acht ‘s ochtends word ik wakker. Door mijn wekker? Uit mijzelf? Ik weet het niet meer. Heel hard slaan op m’n iPad en hopen dat m’n Lady Gaga wekker uitgaat, alleen dat herinner ik me iedere ochtend als mijn wekker afgaat. Vandaag gaat een hele lange dag worden, althans dat is de bedoeling.

Om 9 uur vertrekt mijn bus vanuit m’n hometown en het is vroeg. Ik vind het vroeg. Maar het moet, want het is tijd voor school. Een hele dag Keulen staat voor de dag. Tot vandaag nog nooit in Keulen geweest, maar het is een leuke stad. Niet geweldig, maar wel goed genoeg om een keer te bezoeken.

Alles ging van een leien dakje en lekker op tijd de trein naar Venlo van iets over half 10 kunnen halen. De weersvoorspellingen hadden niet veel goeds voor ons in petto, maar ach, we zien het wel op de dag zelf. Iets over tien de trein naar Mönchengladbach gepakt en daar weer overgestapt op de trein naar Köln. Ja, de reis verliep erg vlot en na twee uur reizen, exclusief m’n busreis, was ik dan in Keulen. Thank god voor Vodafone en haar internet in het buitenland; de hele dag kunnen twitteren, pingen en whatsappen en dat voor maar 2 euro. Althans, dat was de belofte. Of het daadwerkelijk zo was zie ik wel begin van de volgende maand.

Vanuit het station zijn we direct langs der Kölnische Dom gelopen naar het museum Ludwig. Tja. Ik denk niet dat ik daar teveel woorden aan ga besteden. Het was niet interessant wat mij betreft en vrij saai en vooral heel warm. Natuurlijk zaten er wat leuke dingen bij, maar verder heb ik er niet veel van meegekregen. Op ieder schilderij/kunstwerk had ik wel een opmerking klaarstaan. Van een leger zonder hoofden die duidelijk anoniem wilden blijven en hun hoofd niet erbij hadden tijdens de oorlog tot Elvis die de Pres nie snapte (Elvis Presley). Ja, het niveau was echt angstaanjagend laag.

Waar ik me vooral aan gestoord heb waren de VMBO’ers. Ja, ik heb ook VMBO gedaan, maar dit waren van die vreselijke graftakken die overal een mening over hadden, maar niemand interesseert hun mening wat. Zo ook een van de twee VMBO jongens die erbij waren. Telkens als ik dicht bij hem in de buurt was of iets dergelijks begon hij kansloos te doen, weg te lopen, te grinniken en bah/iew te roepen. Damn, wat was ik pissed. En dat omdat ik homo ben. Joe. Echt, ik heb het niet vaak, maar ik had hem zo op z’n bek willen slaan. Wat heb ik me geërgerd, stomme VMBO’ert. Nietsnut.

Maar goed. Ook buiten deed ‘ie het nog een paar keer en ja, wat heb ik me weer moeten inhouden om geen opmerking te maken á la ‘Ach, jij zult me wel heel veel moeten betalen om bij mij in de buurt te mogen komen. En dan nog!’. Retard. Na een rondje om der Kölnische Dom en een kijkje binnen mochten we dan eindelijk onze tijd zelf gaan invullen. Samen met twee klasgenootjes hebben we de dichtstbijzijnde Starbucks opgezocht en heb daar een Caramel Macchiato besteld. Ja, hij was niet zo goed als normaal, maar evengoed lekker. Ik ben lekker even blijven zitten in zo’n  heerlijke fauteuil en ben na ‘n half uurtje lekker alleen door Keulen gaan lopen. Sommige verklaren mij voor gek, anderen snappen het volledig. Ik heb helemaal geen zin in zeurende mensen die per se in de New Yorker moeten winkelen of iets dergelijks. Vind het heerlijk om m’n eigen dingen te kunnen doen en me niet hoeven aan te passen op zo’n dag.

Ik heb de Hauptstraße van Köln gezien, nog wat andere winkels gecheckt en ik werd gewoon aangesproken door een camerateam van de ARD. Geen idee wat ze precies wilden, of ja, ze wilden een paar vragen stellen, maar zo goed is mijn Duits dan ook weer niet om het te beantwoorden. Na wat te hebben rondgeslenterd ben ik een grote box Dunkin’ Donuts gaan halen en heb twaalf verschillende donuts in een doos laten stoppen. Wauw, wat een heerlijke dingen waren het. Althans, ik heb er maar een van de twaalf gehad, de rest heb ik uitgedeeld of heb ik aan het thuisfront overgegeven. Een Dunkin’ Donut in m’n linkerhand en in de rechter een Caramel Frappucino. Love My Life. Na een paar uurtjes had ik het helemaal gehad en was ik wel klaar met Keulen. Ik heb hier en daar wat gezeten, iets kleins gegeten en nog wat rondgehangen. Het weer was echt perfect en 100 procent meegevallen.

Om een uur of 18 verzameld op het Centraal Station van Keulen en nog even voor het vertrekken van m’n trein een Venti Caramel Frappucino gehaald voor in de trein. Rond negenen was ik dan eindelijk thuis en nog even een pizzaatje gehaald. Ja, het was een toffe dag, al is Keulen niet helemaal mijn ding. Een keer is leuk en voorlopig blijft het daarbij.

Nicoline

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 6

Hé!

Allereerst een fijn 2011 gewenst met veel …….. en nog meer …… (naar eigen mening invullen).

iPhone 4 winnen? Lees dan de onderstaande blogpost snel door. Niet getreurd, I’ll keep it short!

Zoals je vast wel op m’n twittert hebt gelezen heb ik de afgelopen vier weken meegedaan aan ‘The Network Challenge’. Dit is een challenge, georganiseerd door KPN, waarschijnlijk ter promotie van hun bedrijf en het aanbieden van de iPhone4. Vier weken lang heb ik moeten ploeteren en mijn netwerk moeten inzetten om 50 (!!) iPhone 4′s te winnen. Voor jullie, mijn netwerk, en mijzelf (eentje ofcourse).

Vandaag, zondag 2 januari 2011, is de allerlaatste challenge. Deze vindt plaats in de Bitterzoet in Amsterdam. Vanuit dit café moet ik mijn netwerk inschakelen. Dat netwerk, jullie dus, dat zit natuurlijk om zondagmiddag 15uur achter zijn/haar pc/smartphone/iPad/whatever om mij te helpen. Na 15uur krijg ik uitleg met wat de opdracht is en hoe ik JULLIE, lief netwerk, kan gebruiken. Maar je kunt je voorbereiden;

Wat moet jij doen?

Voeg nu, graag voor zondagmiddag 15 uur, de twee volgende accounts toe op foursquare;

ROELVANO

THE NETWORK CHALLENGE

Oh, en vergeet niet Foursquare te installeren op je smartphone!
Dat is, voor nu, het enige. Het beste kun je mij ook op Twitter volgen – krijg je er nog leuke tweets bij in je TL ook – en krijg je na 15uur nadere instructies.

Mocht ik deze opdracht succesvol afronden en winnen, dan win jij, mocht je me geholpen hebben, één van die 50 (VIJFTIG ja, VIJFTIG!!!) iPhone 4′s. Oh. Deze zijn geheel simlockvrij en geen addertje onder het gras. Toestel hoef je dus ook geen contract voor te hebben bij KPN. Al is het wel een goede provider natuurlijk.

HEEL ERG BEDANKT IN ADVANCE!

RT’en mag, deze blogpost doorsturen per mail/facebook/hyves/whatever is ook mogelijk.

Hiephoi!

Ja, het is weer zover. Alweer een tv tip. Dit keer eentje die ik zelf wel al heb gezien.

‘The Middle’ gaat over het doorsnee gezin Heck, uit het fictieve plaatsje Orson, Amerika. Het gezin bestaat uit vijf leden: moeder Francis ‘Frankie’ Spence, gespeeld door Patricia Heaton, en is getrouwd met Mike Heck (Neil Flynn). Moeder Frankie werkt in een garage als verkoopster en vader Mike werkt in een groeve. Samen hebben ze drie kinderen. Oudste zoon Axl (Charlie McDermott) is een tiener die aan alles een hekel heeft en altijd in een boxer rondloopt thuis. Sue (Eden Sher) is hun tienerdochter die altijd in alles wil slagen, maar in alles wat ze probeert faalt. En jongste zoon Brick (Atticus Shaffer) is helemaal in zichzelf gekeerd en heeft als beste vriend zijn rugzak en zijn verbeelding.

Centraal staan de problemen van de kinderen en het leven van een gezin in de middenklasse in tijden van een economische crisis. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van moeder Frankie.

Het is weer eens wat anders dan al die superhelden en mensen met bovennatuurlijke krachten, right? Als ik het met mensen had over deze serie, was het eerste dat ze vroegen: ‘huh, heb je het niet over Malcolm in the middle?’. Nee, daar had ik het niet over. The Middle is in september 2009 begonnen op ABC en sinds die eerste aflevering ben ik fan. De comedyserie zit, hoe kan het ook anders, vol humor door onder andere Brick’s hilarische ‘whisper moments’.

Bekijk hieronder de trailer van de serie. Als je op YouTube zoekt, kom je nog veel meer leuke stukjes tegen, maar die kon ik niet hier plaatsen… Damn you, YouTube users!
Niet genoeg van de serie? Seizoen 2 heeft momenteel een winterbreak in USA, maar gaat begin dit jaar weer verder. Mocht je niet van series houden zonder ondertiteling of kun je niet downloaden? Geen nood!

Comedy Central zendt vanaf maandag 3 januari 2011 deze nieuwe serie uit, iedere werkdag om 19.30uur. Een perfecte aankoop van Comedy Central!

Het is alweer bijna half november! Vandaag had ik de allereerste dag van mijn vijf dagen durende toetsweek. Vreselijk! Nog maar vier dagen en ik heb VAKANTIE! Althans, officieel niet. Drie maanden geleden kreeg ik een uitnodiging om mee te gaan op perstrip naar het mooie en historische Praag. Ik ben nog nooit in Tsjechië geweest dus dit wordt mijn ontmaagding. Ik heb er heel veel zin in, al moet ik wel nog even kijken hoe ik het ga doen qua vliegen.

Zaterdagochtend vlieg ik al om 09.15uur vanuit Schiphol naar Praag. Dat zou betekenen dat ik om 10.30uur aankom, wat wel een lekkere tijd is. Vervelende aan schiphol is dat ik om 7uur moet inchecken en het dus een erg kort nachtje wordt. Gelukkig hebben we op zaterdag niet veel op de planning staan alleen een instructie ‘s avonds en daarna een avond lekker losgaan in het Praagse gay nightlife.  Ik ben erg benieuwd wat ik allemaal tegen ga komen! Verdere plannen lees je vast nog wel via twitter of via mijn blog. Of het gaat lukken weet ik niet, maar ik ga wel proberen iedere dag een logje bij te houden. Ik ga van zaterdagochtend tot en met woensdagavond voor Expreszo naar Tsjechië en mijn hotels zien er perfect uit! En het mooie is van een perstrip: Alles wordt betaald!

Wat hou ik toch van mijn vrijwillige baan af en toe, haha! Ik heb in ieder geval al heel veel zin om naar Praag te gaan en kan niet wachten!

Hiephoi!