Eerste minpunt; ik had nog geen microsim. Ik kon er gratis een laten activeren bij Vodafone dus voor ik m’n iPhone kon installeren moest ik door naar Roermond. Microsim laten maken, abonnement moeten aanpassen – wat overigens niet helemaal goed ging – en daarna voor een patatzaak moeten staan voor het gratis WiFi om het apparaat te installeren. In plaats van de hele verdere middag met m’n nieuwe smartphone te spelen moest ik toch weer hard werken tot tien uur ‘s avonds.

Vanaf het moment dat m’n iPhone geïnstalleerd was ben ik verslaafd geworden aan het ding. Ik kan niet meer zonder iPhone van Roel, het is nog niet zo erg dat ik hem een eigen naam geef, hoe gek het ook klinkt. Wat een verbetering na die blackberry. To be honest; Het is een leuk toestel, die Blackberry, maar je kon er helemaal niets mee. Applicaties werken amper, het ding is zo traag als een Nokia uit het jaar 1998 en noem maar op. Zeker met die storingen aan het Blackberry netwerk laatste tijd is het huilie huilie. Gelukkig zijn er nog BB-sletjes die alles doen voor een Blackberry, dus ik heb ‘m voor keiharde euro’s kunnen verkopen, en dat had ik helemaal niet verwacht. Dat mensen er überhaupt nog geld voor geven.

Ik had sinds een paar weken een Dr. Dre Beats headphone en ook met m’n iPhone ging het perfect, al viel af en toe de muziek weg en ook kraakte sommige nummers. Toch wel balen natuurlijk. Aangezien ik er niet zo van hou om te bellen naar een klantenservice zonder zelf de nodige dingen te hebben ondernomen ben ik dingen gaan uittesten. Een ander kabeltje, de Dr. Dre’s van een vriend uitproberen met die songs en het probleem bleef aanhouden. Omdat ik niet onnodig wilde klagen heb ik het nog even afgewacht, maar aangezien ik genoeg geld voor een iPhone heb neergeteld wil ik wel een product dat naar behoren werkt. Na bellen met de Apple service lijn kreeg ik te horen dat ik net buiten de 14 dagen zat en ik werd weer doorverbonden naar een andere afdeling die mij weer doorverbonden naar een achterliggende Aftersales afdeling. Ik sprak met een hele toffe man die in Berlijn zat en hij stelde voor om een nieuwe op te sturen en dat we dat gingen doen binnen de 14 dagen verzakingsrecht. Als ik had geweten van die 14 dagen had ik natuurlijk voor het weekend gebeld, maar goed. Alle gegevens genoteerd en het moest goed komen. TNT ging me contacteren om m’n iPhone op te halen en om m’n nieuwe iPhone te bezorgen.

Na twee dagen nog niets gehoord en ik had al een gek vermoeden dat het iets te makkelijk ging. Gelukkig had ik het adres van de persoon waarmee ik gesproken had en heb deze even gemaild. Na een week nog geen antwoord en met Apple zelf kwam ik er helemaal niet uit. Nickey zou het wel even uitzoeken, zo vertelde ze aan de telefoon. “Ik heb heel hard me best voor u gedaan hoor, maar u moet ‘m echt terugsturen naar Duitsland waar ‘ie vandaag komt. Ik heb echt heel hard me best gedaan.” Zo mailde ze later naar me. Daar was ik natuurlijk niet tevreden mee. Op weg naar Rotterdam om een weekendje met ‘n vriend door te brengen kreeg ik mail van m’n Apple contactpersoon en daarna is alles in gang gebracht. Op maandag werd ik gebeld en drie kwartier later hingen we op met het besluit dat we een nieuwe iPhone bestellen en we het helemaal in orde gaan maken. Het ging niet helemaal naar wens verder, maar anderhalve maand later is m’n iPhone afgelopen maandag opgehaald door TNT. Ja, het had eerder gekund, maar ik had een vervang iPhone nodig en ook een simadapter voor m’n microsim. Thanks to Twitter had ik twee dagen later een gratis simcase in huis. Veel dank dus aan Stijn.

Afgelopen zondagavond alles moeten overzetten op m’n Macbook en de 3GS in dienst genomen. Wat een stap terug in de tijd qua technologie. Maar hij deed het en voor een week (of twee) was het voldoende. iPhone netjes opgehaald en ‘n dag later was ‘ie op de bestemming. Eventjes gemaild met de Apple persoon die het allemaal opvolgde en die kon mij vertellen dat ze ermee bezig waren. Ik zou Roel niet zijn als ik zou terugmailen of het zo snel mogelijk kon zijn. Het was al moeilijk om m’n iPhone op te sturen en wilde dus ook niet lang zonder zitten. Nu had ik dus wel die 3GS, maar tijdens werk kreeg ik opeens een melding dinsdagavond dat ik het apparaat aan iTunes moest hangen. Prima, maar dat ging niet op dat moment. Ach, paar uurtjes zonder kan ook wel, right. Komt nog bij dat ik toch aan het werk was en met een andere telefoon kon bellen – al had ik geen keuze met wie ik kon bellen.

Natuurlijk krijg ik één minuut voor sluitingstijd een telefoontje dus die bus zou ik ook missen. Great, zeker zonder muziek. Thanks to collega Rinske was ik alsnog om 22.30u thuis en gelijk m’n telefoon aan de iTunes gehangen. “iPhone moet hersteld worden”, great! Alle foto’s die gemaakt zijn kwijt. Erg jammer, maar helaas. Om een lang verhaal kort te maken; 4 uur later had ik nog geen werkende iPhone. Van 23 tot 3uur heb ik aangekloot met die iPhone zonder resultaat. Tot het bijna half 4 was. Ik had weer beeld, maar weer geen service. Jammer dan, maar wel WiFi. Kon ik toch met een gerust hard naar bed.

Als wekker kon ik hem niet gebruiken, dus het was op goed geluk wakker worden. Niet dus, ik heb me gewoon verslapen. En later weer m’n bus gemist natuurlijk. Voelt wel apart, zonder service een iPhone bij hebben. Ik kon niets, alleen wat spelletjes spelen of muziek luisteren. Toen ik thuiskwam en verder ging met het installeren van m’n geluidsinstallatie kreeg ik weer die melding dat ik niet kon bellen of gebeld worden. Goh, lekkere analyse van dat ding. Herstellen ging niet en vanaf toen had ik helemaal geen telefoon meer.

Nu leef ik dus eigenlijk vanaf dinsdagavond zonder iPhone. En het valt tegen hoor. “Wat voor kabel? Oh, ik google het wel even”, gaat helaas niet meer. Wat ik nog het meeste mis is het Whatsapp. Facebook gaat wel via m’n macbook, maar Whatsapp niet helaas. Het klinkt misschien kut, maar ja, ik ben echt verslaafd aan m’n telefoon en kan niet meer zonder. Ik ben afhankelijk van het apparaat. Hele simpele dingen gaan niet meer; agenda niet bij de hand, geen klok, wekker o.i.d..

Vandaag nogmaals gemaild met Apple en ze gaan alles versnellen en als het goed is heb ik vrijdag weer een gloednieuwe en werkende iPhone 4S.

Ik kan nu al niet wachten tot vrijdag. Of maandag, als ik pech heb. Later meer over m’n leven zonder mobiele hulpmiddelen. Voor nu nog even huilie huilie doen en zonder telefoon leven en old school praten met mensen face to face. En natuurlijk hopen dat ik ouderwets gewekt word ‘s ochtends door m’n moeder. Heerlijk.

Update: Het wordt geen maandag, maar eind volgende week. Heerlijk, twee weken zonder telefoon.

Extreme Ironing 
Veel mensen hebben er nog nooit van gehoord, maar Extreme Ironing is kort gezegd je was strijken op een strijkplank, maar dan op een extreme locatie. Van een bergtop tot onderwater! Extreme Ironing begon pas echt in 1997, maar zat in 1995 al in een videoclip van de band Monster Magnet. Phil Shaw kwam thuis van z’n werk en moest nog de was wegstrijken, maar had ook zin in een avondje berg beklimmen. ‘Waarom dat niet combineren?’ dacht de beste man. En toen was er een nieuwe hype geboren.

Planking
Het begon allemaal in 2006 met de Facebook pagina ‘The Lying Down Game’. Vanaf 2009 werd in Australië de term planking gebruikt en het werd wereldwijd een rage rond 2011. Bij planking is het de bedoeling om op een zo origineel mogelijke locatie op je buik te gaan liggen, armen en benen gestrekt naast je lijf en dus een plank na te doen. Het toffe is om dit zo te doen dat het niet eens opvalt. Plotseling op een vluchtheuvel gaan planken, tussen twee bagageruimtes in een vliegtuig of toch in een bus je kunstje vertonen. Gaat dat dan nooit mis? Jawel. Half mei viel een 20-jarige jongen van zijn balkon af toen hij voor een planking-foto op de rand van z’n balkon ging liggen.

Cone-ing 
Alsof die Australiërs niets beters te doen hebben. Alweer een hype met Australische roots; Cone-ing. Alki Stevens postte zijn eerste Cone-ing video op YouTube onder de naam ‘CONE-ING IS THE NEW  PLANKING!!!!’ en in zeven dagen tijd zagen 1 miljoen mensen zijn video. Een nieuwe rage was geboren. Rij met je auto door bv. een McDrive heen en bestel een softijsje. Betaal je ijs, rijd verder en als de fastfood medewerker je het hoorntje met ijs aangeeft pak je het ijs zelf vast en niet het hoorntje. En dan rijd je gewoon weg. De reacties van de onwetende medewerkers zijn echt epic! Oh en check wel even of je camera aanstaat, want dit alles moet natuurlijk zo vastgelegd worden.

Owling
De naam doet het al vermoeden; dit keer ga je niet als plank, maar als uil ergens zitten. Van al die plankingfoto’s op Facebook en Twitter word je ook zo moe en dus is dit de ideale en originele oplossing, zo dachten mensen. “Planking is sooo two months ago” en opeens was daar het Owling idee. Nog niet zo heel erg bekend, maar zoiets heeft tijd nodig, zullen we maar zeggen. Op Facebook zijn al genoeg foto’s te vinden!

Tilting 
De meest recente rage op het internet; tilting. Bij tilting is het de bedoeling dat je een foto maakt van jezelf in een gekke positie, en dat het lijkt alsof de situatie hoe je zit niet klopt. Surrealistisch en je moet je even achter je oren krabben als je de foto ziet. Een beetje moeilijk uit te leggen en een foto zegt meer dan 1000 woorden, dus ga die Tilting foto’s checken! Tilting is 13 juli 2011 pas uitgevonden door de Belg Henk Rijckaert, ook wel bekend als één van de mannen uit ‘Zonde van de Zendtijd’. Er worden nu al massaal foto’s op Facebook gezet van Tiltende mensen en ik kan niet wachten tot er meer mensen van horen.

Leisure Diving
Tilting is nog in opkomst, maar Leisure Diving al iets meer internationaal succes. Wat is leisure diving dan? Bij deze hype ren je op ‘n zwembad af en spring je er in. Maar voordat je met het water in aanraking komt is het belangrijk dat je een ‘vrijetijds pose’ (leisure) aanneemt. Van de krant lezen tot de planten water geven die in het zwembad staan (zie foto). Je kunt zo gek mogelijk erin springen, als je maar een echte sprong maakt en een vrijetijds pose doet. Oh, en het is aan te raden een goede camera te gebruiken zodat je niet voor niets in dat water springt! Hoe je moet kijken? Ontspannen. Geen stalen gezicht en ook niet lachend, gewoon relaxed.

 Planking kan heel goed gaan, zie onderstaande foto’s van vrienden.

En waarom moet je niet meer gaan planken? Bekijk onderstaand filmpje en je weet genoeg!

Interview is wel tof, de enige grote afknapper is dat er dingen worden geschreven die ik helemaal niet gezegd heb. Goed staaltje communicatie van de EO communicatieafdeling en de desbetreffende sjoernalist. -1.

Alweer een week verder en klaar om echt te beginnen aan de taalergernissen. Zondagavond, Macbook bij me in de bus: prima locatie om te beginnen aan de eerste ergernis. De eerste taalergernis welteverstaan, want over die (vertraagde) bussen in Limburg klaag ik al genoeg op Twitter. Terwijl Nicki Minaj door m’n koptelefoon rockt moet ik alsmaar denken aan het als/dan gebruik van mensen. Sinds begin dit jaar valt het mij op als mensen het woord als en dan verkeerd gebruiken. Het maakt niet uit met wie ik praat, het valt mij direct op. Lullig misschien, maar negen van de tien keer zeg ik er iets van. Het kan heel serieus zijn: “dan ik, bedoel je?”, maar vaak maak ik er gewoon een geintje van: “Oh, je bedoelt dan ik?! Haha, sorry, ik snapte het al niet!” Misschien is het vervelend, maar ik kan me gewoon niet inhouden als zoiets gebeurt.

Hij is groter als mij. Een veel gehoorde fout in de hedendaagse maatschappij. Dit is de ergste variant wat betreft als/dan gebruik. Ik moet iedereen gelijk geven die zegt dat het soms beter klinkt dan het eigenlijk officieel moet zijn, maar hé, als we dat allemaal gaan doen met woorden, dan gaat het nergens meer over natuurlijk.

Hoe weet je of je als of dan moet gebruiken?

Wanneer gebruik je ‘als’?
‘Als’ gebruik je altijd als je een vergelijking maakt, maar er sprake is van gelijkheid.
Ik ben net zo goed daarin als hij (is).

Wanneer gebruik je ‘dan‘?
‘Dan’ gebruik je altijd als je een vergelijking maakt, maar er sprake is van ongelijkheid. Na een vergrotende trap komt vaak ‘dan’ (groter dan, lelijker dan). Ik ben beter dan hij (is).

In de praktijk wordt bij ongelijkheid vaak als gebruikt in plaats van dan, zeker in de spreektaal. Gelukkig is minder als niet voor alle mensen aanvaardbaar en deze zien het vaak als incorrect en verloederd taalgebruik.

Volgende week een andere taalergernis die mij irriteert! Blijf Roelvano.nl lezen en mijn tweets volgen.

Waar ik me dan weer aan erger af en toe, is dat ik in ieder gesprek tientallen fouten kan horen. Geen rampzalige dingen, maar toch dat ik vaak zeg van: “Oooh beter dan jij? Ja, sorry, ik snapte het al niet, haha.” Ik maak er dan wel een geintje van, maar vaak kan ik me niet inhouden om er iets van te zeggen. Het is zelfs zo erg dat ik m’n Nederlands leraar vaker moet corrigeren. In het kader van de verloedering van de Nederlandse taal begin ik op Roelvano.nl een nieuwe rubriek: Taalergernissen. Iedere week een nieuwe taalergernis. Gewoon, omdat het kan en omdat Roelvano.nl bekend staat om zijn kwaliteit. Oke, dat laatste moet je zelf maar bepalen. Hou de site dus in de gaten voor de nieuwste taalergernissen. Van de mensen die ‘sgatjuhs’ typen tot de ‘als mij’ mensen. Het komt allemaal voorbij op Roelvano.nl!

Ik zou nu alvast zeggen: Geniet ervan en mocht je suggesties hebben, stuur ze me door via de Twittert of stuur een berichtje op Facebook!

Oh, om te beginnen: Zoek zelf eens de fout bij de afbeelding rechts van het creatieve stukje tekst. Een makkelijke om mee te beginnen!

Hiephoi!

Ach, wel een goede reden om bij de La Place m’n laptop weer op te laden onder het genot van een Latte Macchiato. En een blogje te typen natuurlijk. De laatste dateert alweer van 16 mei, twee weken geleden dus.

Veel gebeurd in korte tijd. In twee weken tijd even zeven HAVO examens gemaakt en hopelijk succesvol afgerond. Geleerd heb ik wel, al zal ik meer gechilled hebben. Ik was het hele leergedoe helemaal zat, het kwam echt mijn neus uit. De stof die we het hele jaar door al kregen en dat nog eens leren en herhalen nu. Pff, ik heb er de kracht en concentratie niet meer voor. Wat ‘n ellende, haha. Maar goed, ik ben er nu vanaf, hoop ik. Ik ga heel hard hopen dat ik geslaagd ben en geen herkansing hoef te doen. Want daar heb ik een hekel aan, herkansingen zijn voor pussies.

Wat nu voor mij ligt is een hele lange vakantie waarin nog niet veel gepland staat. Werk heb ik nog niet gevonden, helaas. Dat komt nog wel denk ik. En anders komt het wel in Utrecht t.z.t..

Wat ik wel weet is dat ik veel ga 24’en deze vakantie. Ik moet nog twee seizoenen en een tv-film en dan heb ik de hele serie gezien. Wat een briljante serie. Qua series sowieso nog genoeg keuze. En anders krijg ik m’n tijd vast wel gevuld met koffie en films. Vanavond eerst The Hangover II checken, dat is iets dat vast staat.

Hiephoi!

Over een aantal uren begin in met mijn eerste HAVO examen. Nederlands it is. Moet wel lukken denk ik. Daarna weer een dagje examenvrij en dus tijd om te leren voor andere dingen. Het eerste leervak is pas op vrijdag, maar dat is dan weer aardrijkskunde. Het vak dat ik het meest vrees. Maar goed, we zullen het zien. Ik stel het leren steeds maar uit, maar ik begin echt, echt, echt vandaag!

Vorige week was een toffe week. Naar school gaan als je zin hebt, op dinsdagmiddag had ik als een van de eerste wereldwijd de eer om voor het eerst in Nederland de nieuwe Pirates Of The Caribbean (On stranger tides) te zien. Anderhalve week voor de wereldwijde release en nog zonder ondertiteling. Heel tof. Embargo verklaring moeten tekenen dat ik niets over deze film zeg of publiceer tot maandag 16 mei, 09.01u. Nu mag het dus lekker. Vooraf kon je natuurlijk gratis frisdrank en popcorn krijgen, maar werd ook door beveiligingsmannetjes je tas gecontroleerd. Tijdens de film liepen ook steeds twee beveiligingsmensen door de zaal, best een strak plan. Helaas was het dus niet mogelijk de film op te nemen, maar dat was ik toch al niet van plan, dus je moet hem echt zelf gaan checken in de bioscoop.

Deel 4 is erg tof en kan als goede concurrent worden gezien van deel 1. Een paar puntjes van kritiek: Het 3D is ruk, maar dan ook echt ruk. Voegt totaal niets toe aan de film en er wordt één of twee keer echt gebruik van gemaakt. Beter kijk je hem dus in 2D. Ook is Jack Sparrow niet op zijn best in deel 4. Ja, hij is weliswaar beter dan in film 3, maar in vergelijking met de eerste film is-ie een stuk minder ‘Jack’. Het verhaal is ook niet heel sterk, maar wel vermakelijk voor een avondje bioscoop. Oh en heb je wat tijd over, blijf dan tijdens de aftiteling zitten want na de 10 minuten durende aftiteling komt nog een filmpje van minder dan een halve minuut. Dat weer ruimte maakt voor een vijfde deel. Als men geld kan maken en verdienen, dan grijpen de filmmaatschappijen die kans. Wat ik een erg toffe scéne vond is de ontsnapping uit het kasteel, direct aan het begin van de film.

To Journalistiek or not to journalistiek?
Verder kreeg ik afgelopen vrijdag dan eindelijk post van de Hogeschool Utrecht. Begin april deed ik mee aan de decentrale selectietoets voor de SvJ, de school voor journalistiek. De test ging mij redelijk af, het had beter gekund voor mijn gevoel, maar op dat moment niet. Hoe langer het duurde, hoe meer ik begon te twijfelen; was ik wel aangenomen of niet? Op vrijdag kreeg ik dus, één dag te laat tot grote schrik van alle kandidaten, de uitslag binnen.

Ik scan de brief: 75,25 punten. Van de hoeveel vraag ik me af. Snel lezen leert me dat er 120 punten te verdienen waren met alle vijf de onderdelen. Welke plaats ben ik geëindigd? Plaats 63. Van de 333 kandidaten die meededen aan de test. Er gaan 180 mensen door van deze kandidaten, al gaan daar nog de mensen vanaf die met gemiddeld een 8 slagen voor hun eindexamen. Maar hee, dat zullen er nooit meer dan 25 zijn. En dan nog, 115 mensen zullen echt geen 8 of hoger hebben als gemiddelde. Ik ben dus vrijwel zeker van een plaats op de SvJ, mits ik slaag natuurlijk. Utrecht, here I come.

Natuurlijk, ook ik gebruik Foursquare. Waarom? Ik heb geen flauw idee. Ik ben er een hele tijd geleden mee begonnen en het is gewoon leuk om bij te houden hoe vaak je op een locatie komt. Alhoewel, het is natuurlijk alleen handig als je íedere keer incheckt wanneer je op een locatie bent. Want, laten we eerlijk zijn, negen van de tien keer vergeet ik om in te checken bij ‘mijn’ bushalte. Gelukkig zijn er niet heel veel mensen in mijn omgeving die Foursquare gebruiken, dus ik ben nog steeds mayor of ‘bushalte Zadelmakerslaan’ in Heythuysen. Thank god!

Ik ben dus een af-en-toe inchecker bij de plaatsen waar ik regelmatig kom. Maar als ik op een nieuwe plek kom, kijk ik vaak wel even of er een mogelijkheid is tot inchecken. Wie weet win ik wel een Swarm-badge (met meer dan 50 mensen ingecheckt bij die plek) of krijg ik extra punten omdat het internationale weet-ik-veel dag is. Tegenwoordig wordt het inchecken voor je followers op Twitter ook leuker gemaakt doordat je een foto kunt posten van bijvoorbeeld je net gekochte Starbucks frappuccino of een nieuwe keten van de Primark. Want laten we eerlijk zijn, wat hebben we er aan als iemand tweet: “ geld pinnen. @ Rabobank ATM http://4sq.com/linknaarlocatie ”. Of niet? Nu zou een foto van de pincode goed van pas komen, maar dat durven ze dan weer niet.

“OK! We’ve got you @ Brent C.’s bed. You’ve been here 14 times. Maybe you wanna add a tip? You’re 12 days away of becoming mayor”

Natuurlijk wordt een dienst als Foursquare uitgemolken door andere mensen en ook belachelijk gemaakt. Er zijn natuurlijk mensen die voor ze nog maar een gesprek aangeknoopt hebben met hun date hun geliefde smartphone of tablet erbij nemen. Onder het mom van ‘even snel inchecken’ en dan hopen nieuwe badges te verdienen.

Hoe zou zo iets uitpakken als het om seks ging. Zouden deze mensen dan ook inchecken voor de badges of toch om iedereen te showen ‘dat jullie verder zijn gegaan dan second base’?

“Benno L. says: Since you’re at Brent C’s Dick, Here’s a tip: “Try to start soft and than add a lil’ bit more power and try to bite. He really digs it!”. 

Add this to your To Do List?
I’ve done this!”

Ik bedoel, kom op, het is leuk en aardig, dat Foursquare, maar we leven in een maatschappij dat dit soort gedrag over een aantal jaar gewoon accepteert! Op zo’n moment bedenk ik me dat het goed is dat er ook nog mensen zijn die het niet gebruiken. Want wat mis je eigenlijk als je niet weet waar je online vrienden uithangen? Helemaal niets, denk ik. Mocht je het echt willen weten, dan whatsapp je ze maar even of bel je ze old school op. Is KPN ook nog blij mee, dat telefoneren dan.

Genoeg over Fucksquare. Een paar maanden geleden werd er iets nieuws gelanceerd; Ijustmadelove.com. Wat heb ik gelachen om deze website. Ijustmadelove.com is een locatiedienst a la Google maps waarbij je een markering kunt plaatsen waar je seks had, hoe het was en wat er gebeurd is. In Nederland is het nog niet heel erg bekend, maar wordt het toch steeds meer gebruikt. Wat het toevoegt? Helemaal niets, maar ach, het is toch leuk om eens een keer in je buurt te zoeken wat je er allemaal tegenkomt? Niet alles hoeft nut te hebben in het dagelijks leven, wel dan?

Toen ik zojuist op een bankje zat met m’n macbook om even mijn banksaldo te checken, en net toen ik het ding weer had opgeruimd, lachte een man naar mij. Ik knikte hem fijn gedag en dat was het dan. Dacht ik. De man stond op en liep naar me toe. “Hee, mag ik jou wat vragen? Kan het zo zijn dat ik je laatst op televisie zag?” Mijn eerste reactie was: “Haha, ja, dat klopt!” “Goed van je om het te doen, erg mooie uitzending.” De man, die uit het Noorden kwam, was een paar dagen op fiets-/kampeervakantie in en rondom Roermond.

Na z’n zegje over de uitzending vroeg ie of ik een eigen zaakje had. Ik keek hem raar aan. “Uhh, een eigen zaakje? Hoezo dan?” “Nou ja, omdat je met je laptop op dat bankje zat.” Ik moest lachen en hij begon over m’n vrije tijd. Wat ik precies deed en wat ik wilde gaan doen. “Journalistiek” antwoordde ik blij. Ja, dat zag-ie me wel doen. “Het wordt wel wat met jou” zei de man, die vroeger ooit iets voor de Volkskrant had gedaan. “Nou ja, uh.. dankjewel” en daarna viel het een beetje stil. Ik wenste hem een fijne vakantie toe want ik was nog van plan om even verder te lopen en een terrasje te pakken. Ja, dat zijn nou de leuke kanten van de uitzending en haar uitwerking.

Niet om opschepperig over te doen, maar het gebeurt na die uitzending heel vaak dat mensen mij herkennen. Negen van de tien keer is het toch best tof dat je respect van mensen krijgt en ze je herkennen.

Afgelopen week stapte ik in de laatste bus naar m’n hometown en nam ik op het verhoogde gedeelte plaats. Ik hoorde de twee bejaarde mensen voorin de bus ‘roddelen’ en zag ze wijzen. “Hee Henk, dat is die jongen van de teevee”, op dat moment had ik een vreselijk slecht humeur, maar stiekem kon ik er ook wel om lachen. Over een paar weken zal het niet meer zo vaak voorkomen en tot die tijd ‘geniet’ ik er gewoon van. Ik hoop dat mensen er iets van geleerd hebben, die uitzending, want laten we eerlijk zijn, daar ging het toch ook om?!

Om 9 uur vertrekt mijn bus vanuit m’n hometown en het is vroeg. Ik vind het vroeg. Maar het moet, want het is tijd voor school. Een hele dag Keulen staat voor de dag. Tot vandaag nog nooit in Keulen geweest, maar het is een leuke stad. Niet geweldig, maar wel goed genoeg om een keer te bezoeken.

Alles ging van een leien dakje en lekker op tijd de trein naar Venlo van iets over half 10 kunnen halen. De weersvoorspellingen hadden niet veel goeds voor ons in petto, maar ach, we zien het wel op de dag zelf. Iets over tien de trein naar Mönchengladbach gepakt en daar weer overgestapt op de trein naar Köln. Ja, de reis verliep erg vlot en na twee uur reizen, exclusief m’n busreis, was ik dan in Keulen. Thank god voor Vodafone en haar internet in het buitenland; de hele dag kunnen twitteren, pingen en whatsappen en dat voor maar 2 euro. Althans, dat was de belofte. Of het daadwerkelijk zo was zie ik wel begin van de volgende maand.

Vanuit het station zijn we direct langs der Kölnische Dom gelopen naar het museum Ludwig. Tja. Ik denk niet dat ik daar teveel woorden aan ga besteden. Het was niet interessant wat mij betreft en vrij saai en vooral heel warm. Natuurlijk zaten er wat leuke dingen bij, maar verder heb ik er niet veel van meegekregen. Op ieder schilderij/kunstwerk had ik wel een opmerking klaarstaan. Van een leger zonder hoofden die duidelijk anoniem wilden blijven en hun hoofd niet erbij hadden tijdens de oorlog tot Elvis die de Pres nie snapte (Elvis Presley). Ja, het niveau was echt angstaanjagend laag.

Waar ik me vooral aan gestoord heb waren de VMBO’ers. Ja, ik heb ook VMBO gedaan, maar dit waren van die vreselijke graftakken die overal een mening over hadden, maar niemand interesseert hun mening wat. Zo ook een van de twee VMBO jongens die erbij waren. Telkens als ik dicht bij hem in de buurt was of iets dergelijks begon hij kansloos te doen, weg te lopen, te grinniken en bah/iew te roepen. Damn, wat was ik pissed. En dat omdat ik homo ben. Joe. Echt, ik heb het niet vaak, maar ik had hem zo op z’n bek willen slaan. Wat heb ik me geërgerd, stomme VMBO’ert. Nietsnut.

Maar goed. Ook buiten deed ‘ie het nog een paar keer en ja, wat heb ik me weer moeten inhouden om geen opmerking te maken á la ‘Ach, jij zult me wel heel veel moeten betalen om bij mij in de buurt te mogen komen. En dan nog!’. Retard. Na een rondje om der Kölnische Dom en een kijkje binnen mochten we dan eindelijk onze tijd zelf gaan invullen. Samen met twee klasgenootjes hebben we de dichtstbijzijnde Starbucks opgezocht en heb daar een Caramel Macchiato besteld. Ja, hij was niet zo goed als normaal, maar evengoed lekker. Ik ben lekker even blijven zitten in zo’n  heerlijke fauteuil en ben na ‘n half uurtje lekker alleen door Keulen gaan lopen. Sommige verklaren mij voor gek, anderen snappen het volledig. Ik heb helemaal geen zin in zeurende mensen die per se in de New Yorker moeten winkelen of iets dergelijks. Vind het heerlijk om m’n eigen dingen te kunnen doen en me niet hoeven aan te passen op zo’n dag.

Ik heb de Hauptstraße van Köln gezien, nog wat andere winkels gecheckt en ik werd gewoon aangesproken door een camerateam van de ARD. Geen idee wat ze precies wilden, of ja, ze wilden een paar vragen stellen, maar zo goed is mijn Duits dan ook weer niet om het te beantwoorden. Na wat te hebben rondgeslenterd ben ik een grote box Dunkin’ Donuts gaan halen en heb twaalf verschillende donuts in een doos laten stoppen. Wauw, wat een heerlijke dingen waren het. Althans, ik heb er maar een van de twaalf gehad, de rest heb ik uitgedeeld of heb ik aan het thuisfront overgegeven. Een Dunkin’ Donut in m’n linkerhand en in de rechter een Caramel Frappucino. Love My Life. Na een paar uurtjes had ik het helemaal gehad en was ik wel klaar met Keulen. Ik heb hier en daar wat gezeten, iets kleins gegeten en nog wat rondgehangen. Het weer was echt perfect en 100 procent meegevallen.

Om een uur of 18 verzameld op het Centraal Station van Keulen en nog even voor het vertrekken van m’n trein een Venti Caramel Frappucino gehaald voor in de trein. Rond negenen was ik dan eindelijk thuis en nog even een pizzaatje gehaald. Ja, het was een toffe dag, al is Keulen niet helemaal mijn ding. Een keer is leuk en voorlopig blijft het daarbij.

Nicoline

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 6