Google PlusFacebookTwitter

Amsterdam, wat ben je mooi

on 14 maart 2013 in Algemeen | 2 comments

Pakweg anderhalve maand wonen we nu in Amsterdam en ik wil niet meer anders. Zeist was goed voor een tijdje, maar het was het net niet. Zeist tot Utrecht is als Heythuysen tot Roermond, maar dan iets minder erg. Zeist zat tussen een dorp en een stad in, een gemeente waar alles dicht is op zondag, behalve de sportschool.  Zeist was vooral voor school handig. Een half uurtje reizen en ik was op de uithof. Maar hé, vanuit de rand van de Bijlmer via Bijlmer ArenA ben ik in een half uurtje op school, prima te doen. Nu ik in Amsterdam woon merk ik dat alles veel sneller gaat: metro’s iedere 3 tot 5 minuten, veel treinaansluitingen en alles is goed en snel bereikbaar. Natuurlijk wist ik dat van tevoren ook wel, maar die anderhalf uur van Leidseplein naar Zeist waren vaak wel killing. Net te kort om fatsoenlijk een serietje te kijken op je macbook, net te lang om.. nou ja je snapt het wel. Amsterdam heb ik altijd al een aantrekkelijke stad gevonden, vanaf m’n puberteit, misschien daarvoor nog zelfs. Het Amsterdamse accent, het OV dat tot laat rijdt en natuurlijk de stad die ‘nooit slaapt’, al valt dat vies tegen tegenwoordig. Al komen ze daarop terug met de 24/7 horeca plannen. Amsterdam wat ben je mooi, Amsterdam wat ben je divers, Amsterdam wat ben je groot, Amsterdam wat heb je mooie grachten en monumenten. Ik heb tot mijn 16e in een dorpje gewoond met slechts 600 inwoners en heb me daar nooit thuis gevoeld. Iedereen ‘kent’ elkaar, sociale controle en er was nooit wat te doen. En dan heb ik het nog niet over de bus die één keer per uur reed en om tien uur ’s avonds stopt met rijden. Nee, in Amsterdam is er altijd iets te doen en kan ik lekker anoniem door de stad struinen. En ook al woon ik in die beruchte Bijlmer, toch woon ik lekker in Amsterdam. Het was een hel om iets te vinden, maar we wonen prima en alles is ingericht zoals vriendjelief en ik wilden. En daar gaat het om. En toch is het fijn om nu op de Amsterdam ArenA uit te kijken terwijl ik dit typ. Amsterdam, wat ben je mooi. En ik ga je nooit meer inruilen.  En om met Maggie MacNeal’s legendarische woorden af te sluiten: Amsterdam, Amsterdam, de stad waar alles kan.   Delen:E-mailPrintTweetDelen op...

Tekort aan me-time

on 12 maart 2013 in Algemeen | 1 comment

Na anderhalve maand is ons appartement dan eindelijk af. Het is redelijk gestukadoord, alle muren zijn geverfd en de meubels staan/hangen en dozen zijn uitgepakt. Kozijnen en deuren worden nog geverfd en de keuken wordt nog afgemaakt, maar we kunnen eindelijk optimaal wonen. Dat mocht ook wel na 3 tot 4 weken in de troep te zitten.  Waar ik bang voor was is dat ik I. heel snel zat zou zijn. Als in: 24/7 op elkaars lip zitten. Maar gelukkig valt dat mee. Wat zeg ik? Het gaat top. Maar waar ik wel nog angstig voor ben: Ik kom niet toe aan me-time. En laat dat nou net iets zijn waar ik af en toe wel behoefte aan heb. Als ik een film of serie wil kijken met Iwan komt het er vaak niet van en krijg ik maar de helft mee. Sinds we verhuisd zijn wordt mijn serie-verslaving niet meer gevoed. De afleveringen stapelen zich op. Ook films zie ik een stuk minder ondanks onze nieuwe home cinema set. Ik kom erachter dat ik af en toe gewoon wat tijd voor mezelf nodig heb, ondanks dat ik het heel fijn vind om met I samen te zijn en dingen te ondernemen. Maar dingen voor mezelf: dat ik lekker alleen thuis ben voor de tv of gewoon andere dingen kan doen. Voor mijn part dat vriendjelief in de woonkamer zit en ik in de studeerkamer. Of dat hij een Pathéetje doet en een andere keer ik weer. Gelukkig zijn we twee weken geleden dan eindelijk aan Forbrydelsen begonnen, ook wel The Killing genoemd. Maar ik ben iedere avond na m’n werk of school zo moe dat ik niet eens meer een aflevering volhou, dus ook dat ligt na twee afleveringen al stop terwijl het nu al erg spannend is. Vriendjelief snapt me wel dat ik tijd voor mezelf nodig heb en geeft toe dat hij ook niet zonder kan. Het is eigenlijk net zoals naar bed gaan ’s avonds: Je hoeft toch ook niet persé samen naar bed te gaan, maar de een iets eerder dan de ander. Niets geks aan, maar daar hoor je koppels nou nooit over praten: Hoeveel tijd heb jij voor jezelf? Heb je het bespreekbaar gemaakt met je partner en wat vond hij/zij ervan? Delen:E-mailPrintTweetDelen op...

Horror verhuizing

on 9 februari 2013 in Algemeen | 0 comments

Verschrikkelijk. Die verhuizing is in één woord: verschrikkelijk! De makelaar heeft zijn dingen niet op orde, we leven sinds maandag in een gestukadoord appartement uit dozen en vandaag wordt het appartement geschilderd. Door Oost-Europeanen. Even vooropstellen: ik heb niets tegen Polen, absoluut niet. Maar wat kunnen ze moeilijk doen en een troep maken en slecht werk afleveren. Natuurlijk is het veel werk voor weinig geld, maar de kwaliteit die ze afleveren is niet echt om over naar huis te schrijven. Laat staan dat ze een woordje Nederlands spreken. Maar hé, wij huren ze ook niet in. Vandaag worden dus de plafonds gewit en ook de muren krijgen een witte kleur. De verwarmingsbuizen, die helemaal zijn afgebladderd, moeten wij zelf in orde brengen volgens de makelaar. Wat natuurlijk pure onzin is, zeker als ze nu toch bezig zijn. Vannacht hebben we al onze spullen in dozen van de studeerkamer en woonkamer naar de keuken moeten sjouwen. En het was niet de eerste keer dat we alles per ruimte moesten verzetten. Ook zijn er nog heel veel dingen die niet kloppen; een nieuwe keuken beloven, maar de oude gewoonweg vervangen door een tweedehands keuken bijvoorbeeld. Een afzuigkap die niet werkt, de afzuigkap en oven die niet eens zijn schoongemaakt en de koelkast die op standje 7 koelt alsof-ie op standje 1 staat. Ach, er is nog een hoop werk te verzetten, maar als het dan uiteindelijk af is ben ik wel blij. Zijn we blij, kan ik beter zeggen. Vandaag zou ook de wasmachine met de droger geleverd worden die door m’n mama en haar vriend zijn besteld. Zou geleverd worden, want ze hadden het verkeerd ingepland en stonden met hun wasmachine en droger op het factuuradres in Limburg. “Onze excuses, dan wordt het dinsdag”, daar moet ik het mee doen van BCC. Een klaagblog dit keer, maar als die hele volksverhuizing over is, dan zal ik heus wel wat positiever denken en zijn. En één ding is zeker: Hier is het laatste woord nog niet over gevallen, Linger en BCC. Delen:E-mailPrintTweetDelen op...

Stressvolle dagen

on 2 februari 2013 in Algemeen | 0 comments

Ik ben moe. Heel erg moe. Het voelt alsof ik meer dan 40 uur aan een stuk wakker ben en doorga. Maar helaas ben ik pas zestien uur wakker. Zestien lange en stressvolle uren. Vandaag verhuis ik naar Amsterdam, samen met vriendjelief. Of nou ja vandaag verhuizen we? We zouden vandaag verhuizen. Ons huurcontract ging 1 februari in, maar het is onbewoonbaar, in tegenstelling tot de makelaar beweerde. Twee weken waren we non-stop bezig met ons appartement. Het in te richten, meubels kopen, contracten tekenen en dat soort onzin. Maar toen we het huis woensdagmiddag inspecteerden kwamen we tot de conclusie dat de beloofde gloednieuwe keuken tweedehands was, niet goed in elkaar gezet, de oven miste en dat er door het hele huis schoonheidsdingetjes niet klopten. Van scheurend behang tot lelijke plinten, tot gaten in de muur en ga zo maar door. Het was absurd, dus hebben we een lange lijst gemaakt en die gemaild. De makelaar kwam diezelfde middag kijken en is ermee aan de slag gegaan. Op donderdag zouden ze het gaan herstellen en op vrijdag, gisteren dus, zou het worden opgeleverd. Dan konden wij ons laminaat laten leggen, maar niets was minder waar. Toen ik gisteravond met een vriend ging kijken zag het er net zo troosteloos uit als de dag ervoor, alleen was alle troep nu verwijderd. Toen we vanochtend richting het huis reden kregen we van de makelaar te horen dat het hele huis gestukadoord moest worden en of we ‘de man van het laminaat’ niet konden postponen naar maandag. ‘Nee’, was ons antwoord, ‘ wij verhuizen a.s. zaterdag dus dat gaat echt niet.’ En dat klopte. Mijn kamer was opgezegd, we zouden er 1 februari kunnen wonen en zouden op 2 februari alles verhuizen aangezien later absoluut geen optie was. Een verhuisbus was reeds gehuurd, een verhuislift gereserveerd, maar nu geen plek om alles neer te zetten. Toen we vanmiddag gingen kijken lag er overal troep in het huis; overal waar je keek lag er behang, water en het was enorm vochtig. Quel horreur, teleurstelling alom. Het laminaat kon niet gelegd worden en moest wachten en ik had dus een probleem met mijn spullen verhuizen. De makelaar maakte van hun probleem, ons probleem. De hele dag bellen, bellen, bellen, irriteren aan dingen en radeloos denken over oplossingen. Het enige moment rust was het bewandelen van de bewegwijzerde paden van de IKEA, ik heb het nog nooit zo fijn gevonden om door de IKEA te lopen. Toen we ’s middags terugreden kwamen de Oost-Europese werknemers net naar buiten en gingen al naar huis, het was potverdorie nog geen vier uur ’s middags. Ach, ze kwamen anders vast te laat voor hun vrimibo. Terwijl ik dit schrijf ben ik op van de stress, helemaal gesloopt. We moeten perse onze spullen morgen verhuizen, we stellen de makelaar aansprakelijk als er iets stuk gaat, beschadigt, kwijt raakt of gejat wordt, we hebben geen andere keuze. Ook hebben we officieel de sleutel nog niet gekregen en missen we een halve week van onze eerste huurmaand, dus daar moeten we weer een procedure voor starten. Ook moeten we tijdelijk onderkomen vinden, dus dat wordt bij mijn ouders in het pittoreske Limburg. Meubels in elkaar zetten en gordijnen monteren etc. gebeurt twee weekenden later dus tot die tijd leven we maar uit dozen. Ik voel me nu al een zwerver met een luxe-probleem. Samenwonen, we moeten er iets voor over hebben, maar hopelijk, over twee weken, kijken we erop terug en zijn we blij met ons appartement met uitzicht op de Amsterdam ArenA en een meertje met twee mooie zwanen. Man, man, man, wat heb ik er zin in! Delen:E-mailPrintTweetDelen op...

2012: The movies

on 13 januari 2013 in Algemeen | 3 comments

Eindelijk verhuisde ik voor mijn studie richting randstad. Na veel bioscoopbezoekjes aan de plaatselijke bioscoop in Limburg kon ik eindelijk een abonnement op Pathe Unlimited Gold (PUC) nemen! Voor 26 euro per maand onbeperkt naar de film inclusief 3D en IMAX-films; prima deal! Er is in 2012 veel uitgebracht in Nederland en ik ben vanaf augustus bijna letterlijk naar iedere film geweest. Er waren veel toffe films en ik kon niet bijna niet kiezen, dus dan maar twee lijstje; mijn favoriete publieksfilms en de kleine pareltjes op het gebied van PAC-films. Blockbusters:  1. The Dark Knight Rises 2. Skyfall 3. Life of Pi 4. Cloud Atlas 5. De Marathon     PAC: 1. Detachment 2. Jagten 3. Lawless 4. Amour 5. De Rouille et D’os   Voor samenvattingen en trailers kun je gewoon de link volgen naar IMDb. Ach, met dat PUC-abo ga ik naar films die ik anders zou downloaden of zou vergeten te kijken. Nu kijk ik bijna iedere film en vind het heerlijk om mijn hoofd leeg te maken na school met een filmpje. Ik zie heel veel films met m’n vriendje en/of m’n beste vriendinnetje, maar kan er ook enorm van genieten om in m’n uppie naar de bioscoop te gaan, geen enkel probleem. En vaak ga ik op zo’n gekke tijden naar de bioscoop dat ik af en toe de enige ben in de zaal. Eén ding moet ik nog kwijt; Ik zag in de bioscoop een trailer van De Marathon, een ‘slechte en goedkoop uitziende’ Nederlandse film die ik absoluut niet hoefde te zien. Vriendjelief had het erover dat hij goed moest zijn en door mond-tot-mondreclame ben ik toch gegaan en wát een goede Nederlandse film. Ik zag hem bij Pathé Amersfoort en was in m’n eentje en had spijt dat ik geen zakdoek bij me had, ik hield het amper droog. Ik hou helemaal niet (meer) van Nederlandse films, maar deze film vond ik echt prachtig! Delen:E-mailPrintTweetDelen op...